รู้ว่าข้าได้มาอย่างไร เราทั้งคู่ควรมีความชัดเจนในตำแหน่งที่เราอยู่ในสายตาของฝ่าบาทในตอนนี้”นางกำนัลหลิวมองที่นางและถอนหายใจอย่างแผ่วเบาโดยกล่าวว่า“ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือจากเจ้า บุตรชายของข้าจะถูกพรากไปในไม่ช้า และข้าก็รู้สึกอึดอัดใจ ข้าคิดว่าตำหนักแห่งนี้มีญาติ ข้าจึงมาที่นี่เพื่อนั่งพัก” ในขณะที่กล่าวสิ่งนี้นางจ้องที่ต่างหูซึ่งพระสนมหลี่สวม มันเป็นสิ่งที่นางมอบให้กับอีกฝ่ายก่อนหน้านี้ มันเป็นสิ่งที่ย่าของตระกูลหลิวมอบให้ จิตใจของนางกำนัลหลิวเริ่มทำงานแต่ก็ไม่สังเกตเห็นได้ชัด ขณะที่นางกล่าวเบา ๆ ว่า “ท่านย่าพูดถูก การต่อสู้ของเราเป็นเรื่องระหว่างเราสองคน แต่เมื่อมีคนอื่น
เข้ามาเกี่ยวข้อง เราต้องเผชิญหน้าด้วยกัน ตอนนี้โมเอ๋อของข้าได้พ่ายแพ้จนถึงขั้นเสียชีวิต แต่วันนี้…”พระสนมหลี่ตัวแข็งทื่อและทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่านางกำนัลหลิวแสดงท่าทางของนาง องค์ชายแปดกำลังจะตาย และนางก็ไม่มีความหวังอีกต่อไป ดังนั้นนางจึงนำข้อพิจารณาของนางไปที่เฟิงเอ๋อแต่นี่ก็เป็นสิ่งที่ดีเช่นกัน การมีอีกหนึ่งแผนการช่วยเหลือจะดีกว่า ไม่ต้องห่วงเรื่องของนางในพระราชวังแห่งนี้ ดังนั้นพระสนมหลี่จึงมองเห็นความกตัญญูและใช้ความคิดริเริ่มที่จะช่วยเหลือนางกำนัลหลิว นางกล่าวอย่างจริงจัง “ขอบคุณท่านพี่ที่ต้องการช่วยเฟิงเอ๋อถ้าวันนั้นมาถึง เมื่อเฟิงเอ๋อครองบัลลังก์ได้สำเร็จ เราจะไม่ลืมพระคุณของท่านพี่อย่างแน่น
