นางระดับล่างที่นับไม่ถ้วน รถม้าถูกลากขึ้นและเคลื่อนที่ช้ามาก พวกเขาหยุดเมื่อพวกเขามาถึงทางเข้าของตำหนักหยู คำสั่งนั้นยังคงค่อนข้างดีซวนเทียนเก้อดึงม่านออกแล้วมองออกไปทันทีที่เห็นเฟิงหยูเองผู้ที่กำลังจะออกไปนางหัวเราะ และโบกมือให้เฟิงหยูเอง “อาเอง, อาเอง! ข้ากำลังตามหาเจ้า ! รีบขึ้นมาในรถของข้าเร็ว ไปตำหนักเซียงกันเถิด”“หืม?”เฟิงหยูเองงงงวย “เราจะไปที่ตำหนักเซียงเพื่ออะไรกัน ? ”ซวนเทียนเก้อกล่าวอย่างร่าเริง“พี่แปด ใบหน้าของพระองค์เป็นรอยจากลูกพี่ลูกน้องกงซาน และมันค่อนข้างแย่ พูดในฐานะที่เป็น
ลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ และเจ้าในฐานะน้องสะใภ้ มันไม่เหมาะสมถ้าเราไม่ไปเยี่ยมเลย” ขณะที่นางกล่าว นางชี้ไปที่ขบวนรถม้าข้างหลังนางและกล่าวว่า “ดูสิ เมื่อข้าเอ่ยเรื่ององค์ชายแปดขึ้นมา มีคนมากมายที่ปรารถนาจะมาด้วย อย่าเสนอข้อแก้ตัวและปฏิเสธ ข้าเห็นว่าเจ้าเปลี่ยนไปแล้ว ไปกันเถิด ปีนขึ้นไปบนรถของข้า แล้วเราจะออกเดินทาง”ขณะที่นางกล่าวบ่าวรับใช้อีก 2 คนมาเชิญเฟิงหยูเอง เฟิงหยูเองถูกลากเข้าไปในรถม้าอย่างแรง ก่อนที่รถม้าจะค่อย ๆ เคลื่อนออกอย่างช้า ๆ นางยกผ้าม่านเพื่อมองออกไป เห็นเหรินซีเฟิงและเฟิงเทียนหยูโบกมือให้นางจากหน้าต่าง พวกนางยังถามอย่างมีความสุขนางต้องการที่จะกินขนมอบของพวกนางหรือไม่ สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกราวกับถูกพาไปเที่ยว…
