ุณหนูตระกูลจู้นั้นบ้าไปแล้ว พานางไปที่รถม้าของราชสำนัก แล้วส่งนางกลับไปที่พระราชวัง”“เจ้ากำลังบอกว่าข้าเป็นบ้าหรือ? ” กงซานเยาะเย้ย “งั้นเหตุผลที่ข้าเป็นบ้าไปแล้ว มันคืออะไร ? อย่าลืมว่ามีหมอมากมายที่นี่ หากข้าเป็นบ้าจริง ๆ พวกเขาก็จะรู้ทันที”เมื่อได้ยินคำว่า“หมอ” ซวนเทียนโมมองไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัวเขาเห็นเฟิงหยูเองยืนอยู่ที่นั่น นางเหลือบมองเขาและเผยให้เห็นรอยยิ้มอันร้ายกาจ รอยยิ้มทำให้เขารู้สึกหนาวจับใจ สัญชาตญาณบอกเขาว่าการเห็นเฟิงหยูเองที่นี่ไม่ใช่สิ่งที่ดีสำหรับเขาแน่นอน ซวนเทียนโมอยากจะหันกลับเข้าไปในรถม้าของราชสำนักเพื่อกลับ
พระราชวัง แต่ในท้ายที่สุดมีดวงตาจำนวนมากเฝ้ามองอยู่ แม้ว่าเขาอยากจะจากไป เขาก็ทำไม่ได้เขามองพราชายาหยูเดินช้าๆ และยืนข้างกงซาน นางจับข้อมือของกงซานด้วยรอยยิ้ม นางแสดงการตรวจสอบครู่หนึ่งก่อนที่จะกล่าวว่า “คุณหนูตระกุลจู้ ชีพจรมั่นคง นอกจากความโกรธ ไม่มีอะไรผิดปกติ ส่วนองค์ชายแปด ทำไมถึงเห็นความมืดมิดที่หว่างคิ้วของพระองค์ ? วันนี้ต้องมีลางร้ายอะไรสักอย่าง ! ”หลังจากพูดอย่างนี้แล้วคนจนบางคนที่เกี่ยวข้องกับคนที่ตายไปในทันใดก็กลายเป็นกระวนกระวายและตะโกนว่า “ฆ่าพระองค์ ! ฆ่าพระองค์ แก้แค้นเพื่อคนที่เรารัก ! ” ขณะที่พวกเขากล่าวอย่างนี้หลายคนก็พุ่งไปข้างหน้าและล้อมองค์ชายแปด พลเมืองตาแดงก ่าและเริ่มชกต่อยและเตะเขา แม้ว่าองค์ชายแปดมีทหารองครักษ์มาด้วยพวกเขาไม่
