ปลือยกายวันนั้นตั้งแต่บ่ายถึงค ่าและตั้งแต่ค ่าจนถึงดึก นางไม่สามารถออกจากห้องหนังสือของซวนเทียนโมได้ ลูกพี่ลูกน้องของนางพานางไปท่องสวรรค์ซ ้าแล้วซ ้าอีก ซ ้าคำพูดหวาน ๆ เหล่านั้นก็เอ่ยออกมาจากปากของเขาซ ้าแล้วซ ้าเล่า ในตอนท้ายแม้แต่กงซานเองก็เริ่มสงสัยว่าการตัดสินของนางนั้นถูกต้องหรือไม่ และซวนเทียนโมชอบนางมาก เขาต้องการให้ตำแหน่งพราชายาเอกกับนางจริง ๆ หรือไม่ ?แต่เมื่อนางกำลังจะหลับด้วยความอ่อนเพลียนางรู้สึกว่าน ้าหนักของชายคนนั้นลุกขึ้นจากเตียง นางลืมตาขึ้นเล็กน้อยและเห็นเขามองนางด้วยท่าทางที่น่าสงสัยมาก มุมปากของเขาขดตัวเย้ยหยัน เสียงหัวเราะเยาะเย้ยนั้นทำให้นางเหงื่อออกและใจสั่นผ้าม่านก็ลดลงและมีเสียงจากข้างนอกดังขึ้นกงซานได้ยินคนผู้หนึ่งถามว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณหนูตระกูลจู้จะย้ายไปที่เรือนของพระองค์หรือไม่พะยะค่ะ ? ””ไม่จำเป็น”เสียงของซวนเทียนโมเย็นชา “นางเป็นเพียงแค่ของเล่น นางจะคู่ควรกับการอยู่ในเรือนขององค์ชายผู้นี้ได้อย่างไร จับตาดูนางต่อไป อย่าปล่อยให้ปัญหาใด ๆ เกิดขึ้น”บ่าวรับใช้ชายคนนั้นปฏิบัติตามและจากไปคนที่กำลังหลับอยู่บนเตียงกำมือแน่นด้วยความเกลียดชังของเล่นงั้นหรือ? ซวนเทียนโม วันหนึ่งข้าจะให้เจ้ากลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวง !
