ได้ว่าท่านย่าจับมือนางโดยบอกว่ากำไลข้อมือนี้จะมอบให้กับนางเมื่อนางแต่งงาน ในเวลานั้นนางรักกำไลข้อมือนี้มาก เมื่อเห็นอีกครั้งตอนนี้นางอดไม่ได้ที่จะมีรู้สึกร่วมอย่างมาก“ท่านมีน ้าใจมาก…ท่านพ่อก็มีน ้าใจเหมือนกัน” นางให้คนนำกล่องมา และเอากำไลออกมา ไม่ช้าความทรงจำก็เริ่มดีขึ้น และทัศนคติของนางที่มีต่อท่านผู้หญิงหยวนก็เริ่มดีขึ้นเช่นกันท่านผู้หญิงหยวนเห็นว่าเป้าหมายของนางสำเร็จลุล่วงและรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของนางนางมองไปรอบ ๆ นางกล่าวว่า“ข้ามีเรื่องส่วนตัวที่จะพูดกับเจ้า เจ้าช่วยให้นางกำนัลออกไปก่อนได้หรือไม่”ความคิดของพระสนมหลี่นั้นเต็มไปด้วยความทรงจำในอดีตทั้งหมดคิดว่าท่านผู้หญิงหยวนจะพูดกับนางเกี่ยวกับอดีตและคฤหาสน์หลิว นางคิดเกี่ยวกับมันและพี่น้องสองคนไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์ที่บ้านมากเกินไป กำไลข้อมือนี้ทำให้นางต้องการคุยเพิ่ม
อีกนิด ดังนั้นนางจึงโบกมือและไล่นางกำนัลออกไปทั้งหมด รวมถึงจูเอ่อ บ่าวรับใช้ส่วนตัวของนางเมื่อเห็นว่าไม่มีคนอื่นในห้องโถงท่านผู้หญิงหยวนเข้าใกล้กันนิดหน่อยก่อนจะกล่าวว่า “อย่างน้อยเราก็เป็นพี่น้องกัน แม้ว่าเราจะทะเลาะและมีความแตกต่าง เราก็ยังสนิทกว่าคนอื่นมาก แม้ว่าจะมีหลายครั้งที่เราทำหน้าที่เพื่อตามวัตถุประสงค์ของเราเอง เรายังคงเป็นพี่น้องกัน หากบุตรของเราเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งกับเด็กคนอื่น นอกจากบุตรของเราเองอีกคนหนึ่งที่จะต้องอยู่รอด เขาจะไม่ใช่หลานชายของ
