าว นางยกผ้าเช็ดหน้าเพื่อเช็ดมุมตาของนางอย่างต่อเนื่อง “ข้านึกถึงคำพูดของท่านย่าตลอดเวลา ! ปีที่ผ่านมาเหล่านี้ เจ้าหลีกเลี่ยงโลกภายนอกและไม่ชอบที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น ข้าไม่ได้ถามมากเกินไป ทั้งสองวิธี เจ้ามีองค์ชายอยู่เคียงข้างเจ้า ไม่ว่ายุคสมัยของเจ้าจะไม่มีวันสิ้นสุด เจ้าก็ยังดีกว่าคนที่ไร้บุตรนอกจากนี้พราชายาหยุนยังเป็นที่โปรดปรานและผู้หญิงทุกคนในตำหนักในของฮ่องเต้ก็มีชีวิตที่คล้ายกัน ไม่มีใครสามารถช่วยใครได้ต้องเป็นเพราะเหตุนี้ที่ทำให้เราพี่น้องห่างไกล นอกจากนี้… ข้าต้องขอโทษเจ้าเกี่ยวกับละครเรื่องนั้นในวันนั้น” นางใช้ความคิดริเริ่มเพื่อนำเรื่องนี้ขึ้นมา “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าพวกเขาจะแสดงละครแบบนั้นข้าดูละครแต่ข้าคิดว่ามันเป็นการเล่นเกี่ยวกับการต่อสู้ในคฤหาสน์ใครจะคิดว่าพวกเขาจะแสดงเช่นนั้น เมื่อข้าได้ยินผู้คนพูดเกี่ยวกับมันทีหลัง”
นางได้นำการสนทนาไปในทิศทางนี้มันฟังดูเสแสร้งไปหน่อยและพระสนมหลี่ก็ไม่เชื่อมากเท่าไหร่ แต่สิ่งที่ได้รับการกล่าวก่อนหน้านี้เกี่ยวกับคำพูดของย่าของพวกนางสะท้อนใจนาง เมื่อพูดถึงเรื่องนั้นท่านผู้หญิงหยวนก็ไม่โกหกเพราะย่าของนางพูดเรื่องนี้กับนางก่อนที่นางจะเข้ามาในพระราชวัง ในเวลานั้นย่าของพวกนางยังป่วยอยู่ และนางก็พูดไม่เก่ง อย่างไรก็ตามย่ายังคงอดทนและให้คำแนะนำกับนางมันเป็นเพียงว่านางมีบุคลิกที่โดดเดี่ยวและรู้สึกเสียใจกับตัวเองในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เป็น
