พระสนมหลี่หน้าเสียจากสิ่งที่เฟิงเฟินไดกล่าวดังนั้นนางจึงปฏิเสธอย่างไร้เหตุผล “ถ้ามันไม่ได้ดูฉากที่คึกคัก มันจะเป็นอะไรอีกเป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้าต้องการให้ข้าไปช่วยเด็กคนนั้น”“นี่คือพระราชวังของฮ่องเต้! ” เฟิงเฟินไดกลายเป็นคนคลั่ง“เรื่องเกิดขึ้นระหว่างงานเลี้ยงในตำหนักของท่าน ควรจะส่งคนให้ไปช่วยเขาหรือไม่ ? เป็นไปได้หรือไม่ที่ท่านจะนั่งเฉย ๆ และดูเขา ? ”จูเอ่อเตือนพระสนมหลี่“เราควรจะช่วยเขา”แต่พระสนมหลี่จะรู้วิธีเริ่มช่วยเขาได้อย่างไรกงซานเป็นผู้ร้องทุกข์ใน “เรียกนางกำนัลมา ให้พวกเขานำเชือกโยนลงกลางทะเลสาบ ให้เด็กจับเชือก และเราสามารถดึงเขากลับมาได้ พื้นผิวของน ้าแข็งลื่นและคงทำให้ง่ายต่อการดึงเขาขึ้นมา”พระสนมหลี่กล่าวอย่างเย็นชาต่อหน้านางกำนัล“เจ้าจะยืนอยู่เพื่ออะไร ? รีบไปหาเชือกมา ! ” หลังจากกล่าวแบบนี้ นางมองเฟิงเฟินไดอีกครั้งและกล่าวด้วยความไม่พอใจ “อย่าไปในสถานที่ที่เจ้าไม่ควรไป ไม่ต้องพูดถึงการมาโดยไม่ได้รับเชิญ แต่เจ้ายังพาเด็กเล็กมาด้วย งานเลี้ยงที่ดีถูกทำลายเพราะเจ้า ! ”ซวนเทียนหยูรู้สึกว่าคำเหล่านี้แรงมากเกินไปขณะที่นางเอ่ยเบาๆ ว่า “มีความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างพระสนมหลี่และเฟิงเฟินไดหรือไม่ ?เมื่อก่อนข้ารู้เพียงว่าพระสนมหลี่มีนิสัยแปลก ๆ และไม่ชอบการมี
ปฏิสัมพันธ์กับผู้คน อย่างไรก็ตามเมื่อได้เห็นนางวันนี้ นางดูเหมือนว่าจะแย่กว่าที่คิด ! ”เหรินซีเฟิงยังกล่าวอีกว่า“จริง ๆ ไม่ว
