พราชายาผู้นี้สนใจที่จะส่งเจ้าเข้าไปคลายร้อนสักหน่อย”“เจ้า…”กงซานเป็นห่วงมากจนนางร้องไห้ เมื่อเห็นว่าทั้งสามคนในน ้าเริ่มอ่อนแอลง หัวใจของนางก็เริ่มเย็นชา นางอดไม่ได้ที่จะถามเฟิงหยูเอง “พราชายาไม่กลัวอะไรเลยหรือ ? นั่นคือสามชีวิต ! ”“มีอะไรให้ข้าต้องกลัว? ” เฟิงหยูเองสับสนและถามว่า “ถ้าทั้งสามคนไม่กลัวที่จะฆ่าเด็ก อะไรที่ทำให้ข้าต้องกลัวว่าจะลงโทษฐานฆ่าคน ? เจ้าไม่ได้แสดงความเห็นใจต่อเด็กคนนั้นมาก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าเจ้าเป็นคนที่ไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่ผิดได้ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว คำร้องของเสนาบดีฝ่ายขวาจะมีชื่อของเจ้าเพิ่มเข้าไปด้วย”เฟิงเทียนหยูร่วมมือกันเป็นอย่างดีพยักหน้าและกล่าวว่า “ข้าจำได้ว่าต้องบอกท่านพ่อเกี่ยวกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ คนดีที่รับใช้ทางเหนือของเมืองหลวงมีหัวใจเหล่านี้จริง ๆ ”กงซานรู้ว่านางไม่สามารถเอาชนะเฟิงหยูเองได้นางจึงหันกลับมาอย่างรวดเร็ว และกล่าวกับพระสนมหลี่ “ท่านป้า ! คุณหนูทั้งสามเป็นครอบครัวขุนนาง หากพวกนางไม่ถูกดึงขึ้นมา มันจะสาย
เกินไป ! ท่านป้าไม่ต้องการให้มีคนตายในช่วงงานเลี้ยงในพระราชวังใช่หรือไม่เจ้าคะ ? นั่นคงไม่ดีสำหรับทุกคน ! ”ใจของพระสนมหลี่สั่นไหวนางเข้าใจตรรกะนี้โดยธรรมชาติแล้วแต่พวกนางก็ถูกเหวี่ยงโดยเฟิงหยูเอง นางยังคงคิดว่าถ้านางสนับสนุนเฟิงหยูเองในเวลานี้ ความคิดของเฟิงหยูเองที่มีต่อนางจะดีขึ้นหรือไม่ ? เมื่อใช้บุตรสาว 3 คนของข
