เฟิงหยูเองรู้สึกว่านางได้ผิดพลาดจริงๆ ! หากไม่ใช่เพราะหนีไปสองสามวัน และปล่อยให้หมาป่าหิวโหยทำตามที่เขาพอใจทุกวัน เขาคงจะไม่ดุร้ายมากนัก ผู้ชายไม่สามารถถูกกักตัวได้อย่างแน่นอน หากพวกเขาถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังนานเกินไป คนที่ทนทุกข์ทรมานจะยังคงเป็นผู้หญิงอยู่ดีนางนอนบนเตียงและมองไปที่ไข่มุกราตรีที่ห้อยอยู่เหนือนางนางแค่คิดว่านางจะเอาไข่มุกนั้นมาทีหลัง มันสว่างเกินไปในตอนกลางคืนและมันก็เป็นเช่นนั้นหมาป่าก็สามารถมองเห็นทุกสิ่ง มันเป็นภาพงดงามในสายตาของเขา และคนที่ทนทุกข์ทรมานก็ยังเป็นนางอยู่นางพยายามเคลื่อนไหวเล็กน้อยแต่พบว่าร่างกายของนางเจ็บปวดอย่างที่สุด นางรู้สึกหมดหนทางอย่างแท้จริง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้นางไม่ได้ทานข้าวเที่ยง ตอนนี้นางหิวจริง ๆ! ดังนั้นนางจึงกัดฟันลุกขึ้นนั่งบนเตียง นางสวมเสื้อผ้าก่อนที่จะเรียกหวงซวนหวงซวนผู้ที่อยู่ข้างนอกผลักเปิดประตูอย่างรวดเร็วในขณะที่เดินไปที่ด้านข้างของนาง นางกล่าวว่า “ในที่สุดคุณหนูก็ยินยอมให้บ่าวรับใช้คนนี้เข้ามา ถ้าคุณหนูยังไม่ให้บ่าวรับใช้คนนี้เข้ามา องค์ชายคงกลับมาในไม่ช้า ! ”นางสั่น“อย่าพูดอะไรบางอย่างที่เป็นอันตราย ! ”
หวงซวนกลอกตา“ข้าไม่สามารถหยุดองค์ชายกลับบ้านได้ !นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมคุณหนูเหนื่อย ข้าให้ห้องครัวเตรียมอาหารที่ดีไม่กี่อย่างสำหรับคุณหนู คุณหนูกินสักหน่อยเจ้าค่ะ ไม่ว่าในกรณีใด เพื่อฟื้นฟูพลังงานที่ใช้ไปและเตรียมพร้อมสำห
