วงไประยะหนึ่งและไม่มีใครรู้ว่าเขาไปไหน เมื่อเขากลับมา เขาก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมเข้ากับบรรดาฮูหยินและคุณหนูในเมืองหลวงนางวางตะเกียบลงอย่างไร้ประโยชน์และทำท่าให้หวงซวนเอาออกไป จากนั้นนางก็กล่าวกับบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างนอก “จริง ๆ แล้วนางคือสหายของข้า พาพวกเขามาที่นี่ ! ”หลังจากนั้นไม่นานจาวเหลียนก็รีบเข้าไปในห้องนอนของนางจาวเหลียนสวมชุดสีแดงสดและเกือบชนหวงซวน ผู้เพิ่งกลับมาจากการเก็บถ้วยชามของนาง หวงซวนกล่าวอย่างไร้ประโยชน์ “เจ้าไม่สามารถเดินด้วยความเร่งรีบเช่นนี้ได้ ? อย่างน้อยที่สุดให้เหมาะสมกับภาพลักษณ์ของเสื้อผ้าที่เจ้าสวมใส่ ! จะมีผู้หญิงคนไหนทำเช่นเจ้า? ”จาวเหลียนแต่งตัวเหมือนผู้หญิงเสมอแต่การกระทำทั้งหมดของเขาเปิดเผยสถานะเดิมของเขา นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนอกเสียจากว่าจะ
มีคนนอก เขาจึงตั้งใจจะแสดง ที่ตรงหน้าของเฟิงหยูเอง เขาไม่เคยปิดบังอะไรเลย ในปัจจุบันเขารีบไปหาเฟิงหยูเองโดยไม่สนใจคำตำหนิของหวงซวน เขากล่าวด้วยท่าทางที่บูดบึ้งมากว่า “เจ้ากลับมานานท่าไหร่แล้ว เจ้าไม่ไปเยี่ยมข้าเลย จิตใจของผู้หญิงนั้นลึกซึ้งเหมือนกับมหาสมุทร เมื่อพบคนรักใหม่ก็เพียงพอที่จะลืมสหายเก่าได้”เฟิงหยูเองยกเท้าขึ้นเพื่อเตะจาวเหลียนหลบมันด้วยรอยยิ้ม“เจ้าไม่ได้มาเยี่ยมข้า แต่เจ้าจะเตะข้า อาเอง เป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้าไม่ชอบข้าจริง ๆ ”เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว“ท่านย่าผู้นี้ชอบเจ้าเมื่อไหร่ ? จาวเหลียนเจ้าต้องการที่จ
