กรถม้ำ หวงซวนรีบตำมนำงไปด้ำนหลังและกล่ำวพึมพ ำอย่ำงเงียบๆ “ผู้คนในตระกูลเฟิงมีแต่พวกเหลือขอ”ผู้คนเห็นว่ำเฟิงหยูเองมำถึงและเปิดทำงให้นำงเข้ำสู่ร้ำนห้องโถงสมุนไพรในฐำนะพลเมืองคนหนึ่งอำจได้ยินเสียงกล่ำวเบำ ๆ ว่ำ“คุณหนูสี่ตระกูลเฟิงบอกว่ำเขำเป็นน้องชำยของนำง และเขำถูกพำตัวไปที่ร้ำนห้องโถงร้อยสมุนไพร”นำงเข้ำใจสถำนกำรณ์แต่ไม่เข้ำใจว่ำท ำไมเฟิงเฟินไดจึงเริ่มนึกถึงเด็กคนนั้นขณะที่นำงเดินเข้ำไปในห้องโถงสมุนไพรนำงได้ยินเฟิงเฟินไดกล่ำวด้วยน ้ำเสียงแหลมคมตำมแบบฉบับของนำง “เขำเป็นน้องชำยของข้ำ แน่นอนว่ำเขำต้องอยู่กับข้ำ ร้ำนห้องโถงสมุนไพรของเจ้ำไม่มีควำมสัมพันธ์ทำงสำยเลือดกับเขำ ท ำไมเจ้ำถึงไม่ยอมปล่อยเขำไป
ถ้ำข้ำรำยงำนเรื่องนี้ พวกเขำจะต้องเข้ำข้ำงข้ำ ! ” หลังจำกกล่ำวอย่ำงนี้แล้ว นำงก็ตะโกนว่ำ “ข้ำรู้ว่ำเจ้ำมีแผนแบบไหน ถูกต้อง เฟิงหยูเองเป็นทั้งองค์หญิงและพราชำยำ และเมืองหลวงคือโลกของนำงเจ้ำเมืองจะไม่พูดกับข้ำด้วย ดังนั้นกำรรำยงำนจะไม่มีประโยชน์ แต่ข้ำต้องถำมเจ้ำว่ำเจ้ำมีจิตส ำนึกหรือไม่ ? เจ้ำมีพี่น้องหรือไม่ ? เจ้ำมีบุตรหรือไม่ ? หำกสมำชิกในครอบครัวของเจ้ำได้รับกำรเลี้ยงดูจำกคนอื่นและเจ้ำไม่สำมำรถพำเขำกลับไปได้ สิ่งนี้มีควำมแตกต่ำงอะไรระหว่ำงกำรลักพำตัวพวกเขำไปสู่กำรเป็นทำส”เมื่อค ำเหล่ำนี้ถึงหูของเฟิงหยูเองนำงก็รู้สึกว่ำเฟิงเฟินไดนั้นเริ่มเหมือนเฉินซื่อมำกขึ้นเรื่อย ๆ นำงไม่ได้เรียนรู้ควำมน
