็สบายใจ เพื่อให้พราชายาหยุนสามารถทำให้ฝ่าบาทรู้สึกไร้กังวลได้มากขึ้น ข้าผู้นี้ก็มีความสุขกับฝ่าบาทด้วยเพคะ”ฮ่องเต้พยักหน้าอย่างมีความสุข“ถูกต้อง! เปี้ยนเปี้ยนยอมให้เราเข้าตำหนักศศิเหมันต์ สวรรค์มีตาจริง ๆ ! ” ด้วยการที่พราชายาหยุนถูกเลี้ยงดูมา ก็ทำให้ระลึกถึงฮ่องเต้ว่าสิ่งใดที่พราชายาหยุนพูดในวันนั้น เมื่อมองไปที่ฮองเฮา จิตใจของเขาก็เริ่มทำงานและความคิดชั่วร้ายก็เข้ามาในจิตใจ เขาใช้ความคิดริเริ่มที่จะกล่าวว่า “เจ้ามาในเวลาที่เหมาะสมในวันนี้ มีบางอย่างที่เราต้องการพูดคุยด้วย”
“โอ้? ” ฮองเฮาตกตะลึง “มันคืออะไรเพคะ ? ”“เป็นลูกพี่ลูกน้ององค์ชายแปดและองค์ชายหกข้าสงสัยว่าเจ้าเคยได้ยินเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นที่เข้ามาในเมืองหลวงหรือไม่ ? นางทำสิ่งที่ดีหลายอย่างให้กับเมืองหลวง เราได้ยินมาว่าไม่เพียงแต่นางเตรียมเสื้อผ้าฤดูหนาวให้กับผู้คนในภาคเหนือของเมืองเท่านั้น แต่นางยังทำงานกับบรรดาฮูหยินและคุณหนูเพื่อเปิดร้านโจ๊กสำหรับแจกโจ๊กทุกวัน เรารู้สึกว่าผู้หญิงแบบนี้มีหัวใจของพระโพธิสัตว์และควรได้รับรางวัล”ฮองเฮาไม่ได้คิดว่าฮ่องเต้จะเป็นผู้ที่จะหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูดครู่หนึ่งนางไม่สามารถตอบสนอง จนกระทั่งฟางอี้ดึงแขนสื้อเบา ๆ ในตอนนั้นเองที่นางกล่าวว่า “ฝ่าบาททรงตรัสถูกต้องแล้วเพคะ” นางไม่รู้วิธีตอบสนองต่อสิ่งนี้และเพียงแค่ตอบสนองอย่างคลุมเครือแต่มันเป็นความคลุมเครือที่ทำให้ฮ่องเต้เข้าใจฮองเฮาที่มาเ
