งสุภาพสักพักก่อนที่หลู่ซ่งจะลาจากไปหลังจากที่เขาจากไปแล้ว ในสนามหญ้าภายในของคฤหาสน์ของแม่ทัพปิงหนาน เหรินซีเฟิงยืนมือเท้าสะโพกของนาง ขณะบังคับให้พี่ชายสารภาพออกมาเหรินซีเต๋าเล่าเหตุการณ์ในวันนั้นให้น้องสาวของเขาฟังในขณะที่ถามบางสิ่งบางอย่างที่เขาสงสัยมาตลอดเวลา โดยกล่าวว่า“น้องสาว เจ้าได้ยินมาว่าตระกูลหลู่มีบุตรสาวที่งดงามที่สุดหรือไม่ ? ”ซีเฟิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งนี้“ท่านพี่หมายความว่าอย่างไร ? ”“ข้าได้พบกับคุณหนูตระกูลหลู่และนางก็งดงามราวกับนางฟ้าเสนาบดีหลู่บอกว่านางเป็นบุตรสาวคนโตของเขา” เหรินซีเต๋ายังคงมีอาการสับสนเมื่อเขายกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เขาจึงกล่าวเสริมว่า “แต่สิ่งที่แปลกคือคุณหนูใช้กลิ่นฉุน ๆ ที่ร่างกายของนาง มันเป็นกลิ่นที่ไม่ดีจนทนไม่ไหว แม้ว่านางจะสวย แต่กลิ่นก็ทำให้ข้าอยากหนีโดยเร็วที่สุด”
“การหนีโดยเร็วที่สุดนั้นถูกต้อง! ” เหรินซีเฟิงเตือนด้วยสีหน้าอันหนักแน่น “ท่านพี่ต้องเข้าใจว่าเมื่อตระกูลรับแขกโดยเฉพาะแขกชาย ไม่มีเหตุผลในการให้ผู้หญิงออกมาดูแลพวกเขา ท่านพี่เพิ่งส่งเสนาบดีหลู่กลับไปและพบบุตรสาวของเขา และนางก็งดงามราวกับนางฟ้า ท่านพี่ไม่รู้สึกว่ามีบางสิ่งที่แปลกเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างหรือ ?นอกจากนี้…” เหรินซีเฟิงจดจำบางอย่าง “หลู่ปิงกระโดดลงไปในน ้าเพื่อช่วยฮูหยินใหญ่ของตระกูลเหยา และใบหน้าครึ่งหนึ่งของนางเสียโฉม”ซีเต๋าโบกมือแล้วกล่าวว่า“ใบหน้าเสียโฉมอะไร ? น้อง
