ด้วย ในไม่ช้าสถานะของลูกพี่ลูกน้องขององค์ชายแปดก็สูงขึ้นอย่างรวดเร็วในหัวใจของพวกเขาสำหรับกงซานนางรู้สึกว่าสิ่งนี้ไม่เพียงพอ นางมองไปรอบ ๆ วัดแล้วกล่าวกับอาหรูว่า “ไปที่ที่ขายกระดาษ ให้พวกเขาส่งพนักงานมาตรวจสอบว่ามีหน้าต่างกี่บาน และราคาเท่าไหร่ที่จะแทนที่กระดาษหน้าต่างทั้งหมด จำไว้ว่ามันต้องเป็นกระดาษหนา มันไม่สามารถถูกทำลายจากลมได้”เมื่ออาหรูได้ยินรับคำสั่งนางก็รีบทำตามและรีบออกไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดนางก็จะสามารถสูดอากาศบริสุทธิ์ได้ แม้ว่านางจะต้องวิ่ง นางก็มีความสุขที่ได้ทำ“อาฮวน”กงซานกล่าวต่อ “ไปหาช่างไม้ ให้พวกเขามาซ่อมประตูวัดนี้ ปล่อยให้ช่องเปิดขนาดใหญ่เช่นนี้ ไม่ว่าเสื้อผ้าฤดูหนาวของพวกเขาจะหนาแค่ไหน มันก็ยังไม่สามารถทำพอได้” อาฮวนปฏิบัติตามและจากไป กงซานเริ่มมองไปรอบ ๆ วัดที่ทรุดโทรมด้วยความกังวลและกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ “จริง ๆ แล้วข้าอยากพาเจ้าออกไปจากที่นี่จริง ๆ แต่เสื้อผ้าฤดูหนาวเป็นของชิ้นเล็ก ๆ เอาคนจำนวนมากไป ข้าไม่มีอำนาจที่จะทำสิ่งนั้นจริง ๆ อย่าโทษข้า เพียงแค่มีชีวิตอยู่ต่อไปในตอนนี้ อย่างน้อยที่สุดข้าให้คนมาซ่อมมัน ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานจากลมและฝน”
คำพูดของนางจริงจังและทำให้ขอทานหญิงบางคนเช็ดน ้าตาขณะที่พวกนางเรียกนางว่าพระโพธิสัตว์ซ ้าแล้วซ ้าอีกกงซานรู้สึกสบายใจในหัวใจของนางอย่างไรก็ตามนางยังกล่าวต่อไปว่า “ข้าไม่คู่ควร เจ้าจะต้องไม่เรียกข้าว่าเรื่อ
