“เนื่องจากเจ้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของน้องแปด เจ้าจึงไม่ใช่คนนอกขององค์ชายผู้นี้ เข้าไปข้างในได้ ขณะนี้คุณหนูสี่พึ่งเข้าไป เจ้าสองคนรู้จักกันดีเช่นกัน นอกจากนี้ยังช่วยให้เจ้าสองคนคลายความเบื่อหน่ายซึ่งกันและกันด้วย”“องค์ชายห้านั้นพูดถูกต้องเจ้าค่ะ”กงซานกล่าวอย่างสุภาพว่า“ถ้าอย่างนั้นกงซานขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” หลังจากกล่าวแบบนี้นางก็คำนับอีกครั้ง จากนั้นก็เข้าบ้านกับบ่าวรับใช้ของนาง ก่อนออกเดินทางนางมองซวนเทียนหยานอีกครั้งและส่งยิ้มที่สุภาพอ่อนโยนให้ซวนเทียนหยานประทับใจกับลูกพี่ลูกน้องขององค์ชายองค์แปดเมื่อคิดว่าเฟิงเฟินไดไม่มีเพื่อน ถ้านางเข้ากับคุณหนูที่สง่างามและอ่อนโยนเช่นนี้ได้ มันเป็นไปได้ที่นางจะสามารถควบคุมอารมณ์ของนางได้
หลังจากกงซานเข้ามาในบ้านแล้วนางก็อยู่ได้ไม่นาน เฟิงเฟินไดเป็นคนอารมณ์แปรปรวนมาก อารมณ์ของนางจะเปลี่ยนไปมาเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เมื่อนางอยู่กับซวนเทียนหยานมันค่อนข้างดี แต่เมื่อซวนเทียนหยานจากไป นางเริ่มที่จะโวยวายอีกครั้ง ไม่ว่านางจะดูอะไร นางก็พบว่ามันไม่พอใจ นางมักจะรู้สึกราวกับว่าบ้านนี้เงียบมากจนเป็นที่ฝังศพของคนตาย เมื่อกงซวานมาถึง นางเพียงแต่เคลื่อนไหวผ่านการพูดคุย นางไม่ได้สั่งบ่าวรับใช้ให้ยกน ้าชามาให้อีกฝ่ายสักถ้วย นางแค่เฝ้าดูอีกฝ่ายวางของกำนัลและรายงานชื่อก่อนที่จะไล่นางออกไป สิ่งนี้ทำให้บ่าวรับใช้ของกงซานเริ่มโวยวายรอบใหม่หลังจากออกจากบ้านในเรื่องที่เกี่ย
