งถ่องแท้ ไม่ได้สนิทสนมและไม่รู้สึกกังวล นางจึงเริ่มชอบอีกฝ่ายมากขึ้น “ไม่มีคนนอกในพระราชวังนี้ นั่งลง ! ”กงซานโค้งคำนับ“ขอบคุณเจ้าค่ะ” จากนั้นนางก็นั่งลงที่ขอบเก้าอี้ ใส่ใจอย่างมากกับมารยาท ท่านผู้หญิงหยวนพยักหน้าอีกครั้งรู้สึกพึงพอใจมากหยูซู่ยกน ้าชามาให้ให้กงซานแล้วกล่าวอย่างสุภาพมาก“คุณหนูดื่มชาสักหน่อยเจ้าค่ะ”กงซานขอบคุณนางอย่างรวดเร็วแต่ไม่ได้ลุกขึ้นยืนนางไม่ได้ดูหมิ่นและดึงดูดใจผู้คน แม้แต่หยูซู่ก็ยังเห็นว่าคุณหนูตระกูลจู้ดีแน่นอนว่าการดูดีและการมีมารยาทที่ดีนั้นไม่เพียงพอสิ่งที่ท่านผู้หญิงหยวนต้องการคือให้นางฉลาด แม้กระนั้นนางไม่รู้ความสามารถของหลานสาวมากพอ นางคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้สักเล็กน้อย ดังนั้นนางจึงถามอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมาว่า “กงซาน เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมข้าถึงเรียกเจ้าเข้ามาในเมืองหลวงในครั้งนี้ ? ”กงซานไม่เข้าใจในตอนแรกองค์ชายแปดไม่ได้เขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ในจดหมาย พระองค์บอกเพียงแต่บอกว่าป้าทั้งสองคิดถึงนางและต้องการเชิญนางเข้ามาในเมืองหลวงเพื่อพูดคุย นอกจากนี้เมื่อนางมาถึงตำหนักเมื่อวันก่อน นางไม่เห็นลูกพี่ลูกน้องของนาง เห็นได้ชัดว่าเขาทำงานและยุ่งกับงาน กลับตำหนักหลังเที่ยงคืน ในตอนเช้าเขาทิ้งไว้เพียงป้ายประจำตัวของเขาก่อนที่จะไปขึ้นราชสำนัก ดังนั้น
นางจึงไม่มีโอกาสถาม แต่นางเป็นผู้หญิงที่ฉลาด นางคาดเดาและนางมีความคิดของนางเอง ในการเพิ่มสิ่งที่เกิดขึ้น นางจำได้ถ
