“โดยปกติแล้วข้าไม่มีสิทธิ์เข้าพระราชวังเนื่องจากในช่วงปีใหม่ข้าถูกขุนนางร้องเรียนเสด็จพ่อให้ออกคำสั่ง เพื่อไม่ให้ข้าเข้ามาในพระราชวังอีกต่อไป เป็นเพราะเหตุนี้ข้าจึงไม่สามารถอยู่ในเมืองหลวงได้ แม้หลังจากกลับจากภาคใต้แล้ว ข้ากลับมาที่พระราชวังเพียงครั้งเดียวเพื่อยกน ้าชาถวายเสด็จพ่อและฮองเฮา เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ผู้ช่วยเสนาบดีหลิวก็ใช้ความพยายามอย่างมากสำหรับอาการป่วยของท่าน ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งระหว่างพี่น้องของท่านกับผู้ช่วยเสนาบดีหลิวเป็นสิ่งที่น่าอิจฉามาก”
เมื่อได้ยินว่าพี่ชายของนางขอร้องฮ่องเต้ซึ่งอนุญาตให้เฟิงหยูเองเข้ามาในพระราชวังเพื่อรักษานางพระสนมหลิวรู้สึกซาบซึ้งเล็กน้อย “ใช่แล้ว ! พี่ชายดูแลข้าอย่างดีมาตั้งแต่เด็ก น่าเสียดายในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา ตั้งแต่ข้าเข้ามาในพระราชวัง ข้าไม่ค่อยได้พบครอบครัวของข้า และข้าก็ไม่สามารถให้ความช่วยเหลือพวกเขาได้มากนัก เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ข้ารู้สึกเสียใจมากจริง ๆ ”“พระสนมจะต้องไม่พูดเช่นนี้ท่านยังเด็กและท่านยังมีชีวิตอยู่อีกนาน เสด็จพ่อรู้ดีว่าท่านป่วยหนัก และเสด็จพ่อเสด็จมาที่ตำหนักอันจูเพื่อเยี่ยมท่าน น่าเสียดายที่ท่านหลับตลอดเวลา” นางยืนขึ้นและนั่งข้างพระสนมหลิว นางคว้ามือพระสนมหลิวและกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวลข้าสามารถรักษาอาการป่วยของท่านได้””จริงหรือ? ” ดวงตาของพระสนมหลิวซึ่งไร้ประกายมานานก็เผยให้เห็นแสงแห่งความหวัง นางจับมือของเฟิงหยูเ
