ื่อเขำได้ยินว่ำสถำนกำรณ์เกี่ยวข้องกับบุตรชำยสุดที่รักของเขำ เขำก็สูญเสียมันไปทันที เขำจ้องมองผู้ช่วยเสนำบดีหลิว แต่ไม่ได้ถำมอะไรเลย เขำกล่ำวกับจำงหยวนแทน “นั่นสิ ! เกิดอะไรขึ้น ? บุตรชำยของเรำประพฤติตนไม่เหมำะสมอย่ำงไร”จำงหยวนไม่ค่อยประทับใจกับผู้ช่วยเสนำบดีหลิวมำกนักเขำยืนอยู่ข้ำง ๆ เฟิงหยูเอง ดังนั้นเขำจึงพูดย ้ำอีกครั้งทันทีว่ำผู้ช่วยเสนำบดีหลิวพูดอะไรในลำนถึงเฟิงหยูเอง สีหน้ำของฮ่องเต้เริ่มมีสีสันโดยเฉพำะอย่ำงยิ่งหลังจำกสิ่งสุดท้ำยที่พูด นั่นแหย่ตรงจุดที่ส ำคัญที่สุดของเขำ “บุตรชำยและลูกสะใภ้ของเรำไม่ได้อยู่อย่ำงเหมำะสมในรำชวงศ์ต้ำชุน หลิวฮวย เจ้ำมีควำมคิดที่ดีจริง ๆ ! ”หลิวฮวยรีบคุกเข่ำลงอย่ำงรวดเร็วและปกป้องตัวเองทันที“ฝ่ำบำทนี่เป็นควำมเข้ำใจผิด ! ขุนนำงผู้นี้พูดผิดพะยะค่ะ และโกรธจำกสิ่งที่องค์ชำยเก้ำกล่ำว ฝ่ำบำทไม่รู้ แต่องค์ชำยเก้ำกล่ำวว่ำ…”ก่อนที่เขำจะกล่ำวจบฮ่องเต้ก็เปล่งเสียงดังขึ้นทันที “เจ้ำเป็นขุนนำงขั้นสำมของรำชส ำนัก และบุตรชำยของเรำเป็นสมำชิกของตระกูลฮ่องเต้ ! เป็นองค์ชำย ! อะไรเขำไม่สำมำรถพูดอะไรกับเจ้ำได้บ้ำง ถ้ำเช่นนั้นถ้ำเรำสำปแช่งพวกเจ้ำว่ำเป็นคนนอกรีต เจ้ำก็จะตอบโต้ด้วยกำรสำปแช่งงั้นหรือ ? ”
หลิวฮวยตัวสั่นด้วยควำมกลัวบนพื้นในขณะที่เขำสำปแช่งเฟิงหยูเองในใจหลำยล้ำนครั้ง แต่ฮ่องเต้ก ำลังโกรธ เขำไม่กล้ำพูดอะไรเลย ท้ำยที่สุดสิ่งที่เขำกล่ำวนั้นถูกต้อง หำกองค์ชำยสำป
