ลและบุตรชำยของเขำก็ไม่มีเหตุผล ย้อนกลับไปตอนนั้น ฮ่องเต้ได้กล่ำวเช่นนี้กับเสนำบดีในรำชส ำนักจริง ๆ แล้วท ำให้ผู้ช่วยเสนำบดีหลิวหวำดกลัว วันนี้ด้วยค ำพูดเหล่ำนั้นเหมือนกันที่หลิวฮวย และเขำก็มีเหงื่อเย็นไหลออกมำ ไม่เพียงแต่เขำกลัวเท่ำนั้น แต่เขำยังรู้สึกหงุดหงิดมำกกับกำรปะทุครั้งก่อนของเขำ เขำจัดกำรให้เฟิงหยูเองเข้ำมำในพระรำชวังเพื่อรักษำพระสนมหลิว ท ำไมเขำไม่สำมำรถระงับได้ หำกองค์ชำยแปดพบว่ำสิ่งต่ำง ๆ เกิดขึ้นเพรำะเขำ เขำก็กังวลว่ำเขำจะไม่สำมำรถอธิบำยได้ !หลิวฮวยกัดฟันของเขำพร้อมโขกศีรษะค ำนับและพูดกับเฟิงหยูเองอย่ำงตรงไปตรงมำ“พราชำยำหยูได้โปรดตัดสินโทษด้วยพะยะค่ะขุนนำงผู้นี้ท ำผิดเพรำะอำกำรป่วยของพระสนมหลิวท ำให้ข้ำรู้สึกกังวล ขุนนำงผู้นี้ขออภัยต่อพราชำยำ ขอพราชำยำอย่ำได้ต ำหนิขุนนำงผู้นี้เลยพะยะค่ะ” ขณะที่เขำกล่ำวเขำโขกศีรษะอีก 2 ครั้งเฟิงหยูเองไม่ได้พูดอะไรเลยแต่ควำมโกรธของฮ่องเต้ไม่ได้ลดลงในขณะที่เขำกล่ำวกับเฟิงหยูเอง “อำเอง เจ้ำสำมำรถออกจำกพระรำชวังได้ ! เป็นควำมผิดของข้ำที่ไม่ควรเรียกเจ้ำเข้ำมำในพระรำชวัง ทุกคนในตระกูลหลิวเป็นคนใจบำป คนประเภทนี้น่ำสมเพช เนื่องจำกอำกำรป่วยของพระสนมหลิวไม่สำมำรถรับกำร
รักษำจำกหมอหลวงได้ อำกำรป่วยของนำงเป็นอันตรำยถึงชีวิต ไม่มีใครสำมำรถต ำหนิได้ ! ไม่มีอะไรให้เจ้ำท ำได้”เมื่อได้ยินว่ำฮ่องเต้จะให้เฟิงหยูเองออกจำกพระรำชวังหลิวฮวยก็สูญเสียและเริ่มน
