รถไปข้ำงหน้ำและช่วยองค์ชำยแปด เขำสำมำรถน ำอะไรบำงอย่ำงขึ้นมำเมื่อมีกำรพูดถึงและเขำสำมำรถปล่อยวำงเรื่องได้ง่ำย ๆ เขำสำมำรถเลือกสิ่งต่ำง ๆตำมธรรมชำติและปล่อยพวกเขำไป นำงยิ้มและกล่ำวกับฮ่องเต้“เสด็จพ่ออย่ำพึ่งโกรธเพคะ สุขภำพของเสด็จพ่อเป็นสิ่งส ำคัญที่สุดผู้ช่วยเสนำบดีหลิวพูดถูก แม้ว่ำเรำจะเพิกเฉยต่อตระกูลหลิว ไม่ว่ำในกรณีใดก็ตำม เรำจ ำเป็นต้องนึกถึงพระสนมหลิว ! ลูกสะใภ้เป็นหมอ เมื่อเห็นนำงเป็นแบบนี้ ข้ำรู้สึกแย่มำก ได้โปรดอนุญำตให้ลูกสะใภ้รักษำพระสนม ส ำหรับผู้ช่วยเสนำบดีหลิว…”“ฮึ่ม! ” ฮ่องเต้โบกมือของเขำ “ไปซิ ! เจ้ำไม่ได้เห็นใจน้องสำวของเจ้ำมำกนัก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเจ้ำจะไม่ได้รับอนุญำตให้เข้ำมำเยี่ยมร่ำงกำยนำงอีกต่อไป ! ”ด้วยควำมโกรธของฮ่องเต้หลิวฮวยก็ถอยหนีโดยไม่พูดอะไรเลยเพรำะกลัวว่ำจะต้องทิ้งศีรษะไว้ข้ำงหลังถ้ำเขำช้ำลงเล็กน้อย เมื่อเขำจำกไป รัศมีของควำมโกรธรอบฮ่องเต้ก็สลำยไปเล็กน้อย จำกนั้นเขำก็มองไปในทิศทำงของเตียง เขำอดไม่ได้ที่จะถอนหำยใจแล้วกล่ำวว่ำ“อำเอง แค่ตรวจนำง ! ไม่ว่ำอย่ำงไรนำงเคยรับใช้เรำ แต่เรำไม่เคยคิดที่จะมำเยี่ยมนำงแม้แต่ครั้งเดียวในช่วงหลำยปีที่ผ่ำนมำ ใครจะรู้ว่ำเมื่อ
เรำพบกันอีกครั้ง นำงก็จะลงเอยเช่นนี้” เขำรู้สึกอำรมณ์เล็กน้อยและมีอำรมณ์ทุกชนิดบนใบหน้ำของเขำเฟิงหยูเองเข้ำใจควำมรู้สึกของผู้สูงอำยุนำงยังคิดที่จะรักษำอำกำรป่วยของพระสนมหลิว ในขณะที่ตรวจรักษำ น
