คะ”ซวนเทียนหมิงลูบจมูกเป็นเช่นนี้หรือ ? อารมณ์ของเขาแสดงออกอย่างชัดเจนเลยหรือ ? แต่…“เมื่อไรที่เด็กสาวผู้นั้นจะกลับมา ? ” ในท้ายที่สุดเขายังคงโกรธว่า “การไปร้านห้องโถงสมุนไพรไม่สามารถใช้เวลาทั้งวันไม่ใช่หรือ ? ”คำพูดเหล่านี้ดังขึ้นและเฟิงหยูเองก็ได้ยินอย่างชัดเจนและนางถามทันทีว่า “เจ้าหมายถึงอะไรที่ข้าไปตลอดทั้งวัน ? ข้ายังไม่ได้กินข้าวเที่ยงแต่เจ้าเรียกมันทั้งวันเลยหรือ ? ”ซวนเทียนหมิงได้ยินเช่นนี้ก็ยิ้มทันทีชายาของเขากลับมาแล้ว !เขาเต็มไปด้วยความสุขและเดินไปรับนาง โดยไม่ต้องกังวลว่าคนในตำหนักกำลังดูอยู่หรือไม่ เขาก็คว้าแขนเสื้อของเฟิงหยูเองและเริ่มพานางไปที่เรือนข้างใน ในขณะที่เดิน เขากล่าวว่า “องค์ชายคนนี้ยังไม่ได้กินข้าว ไปกินข้าวกันเถิด”
บ่าวรับใช้ทุกคนในตำหนักหยูรู้ว่าทั้งสองเป็นคู่รักที่รักกันโดยเฉพาะองค์ชาย นับตั้งแต่พราชายาแต่งเข้าตำหนัก มันเป็นความจริงที่ว่าเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แม้ว่าเขาจะยังคงมีสีหน้ามืดครึ้มเกือบทุกวัน แต่ก็มีหลายวันที่เขาจะผ่อนคลายเช่นวันนี้ มันไม่ใช่สิ่งที่น่าแปลกใจอีกต่อไป พวกเขาจะดูทุกครั้งที่มีสิ่งที่น่าสนใจก่อนกลับไปทำงาน พวกเขาจะไม่ถามเกี่ยวกับมันและพวกเขาจะไม่พูดเกี่ยวกับมัน นี่เป็นกฎที่อยู่ในตำหนักหยูนานหลายปีสำหรับนางกำนัลอาวุโสโจวเมื่อมองทั้งสองที่ทำให้เกิดวุ่นวายด้วยความรัก ทำให้นางรู้สึกโล่งใจและเริ่มยิ้ม นางดูแลองค์ชายเก้าตั้งแต่เขายังเ
