ารยาทกับหลู่ซ่งที่ล้มป่วย จะดูไม่ดีเกินไป ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและติดตามหลู่ซ่งเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์หลู่บ่าวรับใช้รีบยกน ้าชาออกมาอย่างรวดเร็วและหลู่ซ่งกล่าวอย่างสุภาพว่า “ชานี้ได้รับรางวัลจากองค์ฮ่องเต้จากก่อนเทศกาลเช็งเม้งท่านแม่ทัพน้อยลองดื่มดู”เหรินซีเต๋านั่งจิบชามันเป็นชาที่ดีและหลังจากชื่นชมมันซ ้าแล้วซ ้าอีก เขาต้องการกล่าวอำลากับหลู่ซ่ง “ร่างกายของใต้เท้าหลู่ไม่ดีและต้องการพักผ่อนมาก ๆ หากข้าอยู่นานจะทำให้เกิดความวุ่นวายเมื่อดื่มชาเสร็จแล้ว ข้าต้องขอตัวกลับก่อนขอรับ ! ”หลังจากกล่าวเช่นนี้เขาก็ได้กลิ่นบางอย่างที่มีกลิ่นหอมมาจากนอกห้องโถง ในฐานะที่เป็นผู้ใหญ่และเป็นทหาร เขาไม่ชอบกลิ่นหอมแบบนี้และเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เมื่อหันกลับมา เขาพบว่ามีสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลหลู่กำลังเดินเข้ามา ok’สวมใส่ชุดสีฟ้ายาวถึงพื้นและปิ่นดอกไม้สีฟ้าเรียบง่ายที่ทำจากหยก นางเป็นคนธรรมดาแต่สง่างาม แต่เมื่อเขามองผู้หญิงคนนี้อีกครั้ง นางก็มีใบหน้าที่บอบบางและงดงามอย่างน่าตกใจ ไม่ว่าเสื้อผ้าจะเรียบง่ายเพียงใด พวกมันไม่สามารถซ่อนใบหน้าที่งดงามดังกล่าวได้ ในอีกเสี้ยววินาที เหรินซีเต๋าก็นึกขึ้นได้ว่าตระกูลเฟิงเคยมีบุตรสาวชื่อเฟิงเฉินหยูและความ
งามของนางก็สามารถสั่นคลอนโลกได้ แต่เฟิงเฉินหยูเสียชีวิตไปแล้วผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาคือใคร ?ในทันใดนั้นความประหลาดใจนั้นได้ครอบคลุมกลิ่นหอมนั้นที่ทำร้า
