็โค้งคำนับต่อซีเฟิงและกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพน้อยช่วยชีวิตท่านพ่อของข้า หลู่ปิงรู้สึกขอบคุณท่านแม่ทัพน้อยมากเจ้าค่ะ” นั่นคือทั้งหมด นางยืดหลังของนางแต่ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า นางไม่ได้มองเหรินซีเต๋าเพราะนางเพิ่งยืนอยู่กลางห้องเงียบ ๆ ปล่อยให้กลิ่นกระจายออกจากร่างกายของนางกลิ่นมันน่ารังเกียจอย่างยิ่งและมันก็ดำเนินต่อไปจนกระทั่งบ่าวรับใช้ในห้องโถงไม่สามารถทนได้อีกต่อไปในที่สุดเหรินซีเต๋าก็ลุกขึ้นยืนแล้วคำนับส่งพร้อมกล่าวว่า “มันเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น มันไม่มีปัญหาอะไร คุณหนูหลู่อย่าได้ใส่ใจ” น ้าเสียงของเขาสุภาพมากและเขากลับมาเป็นปกติจากอาการตกตะลึงครั้งก่อน ในเรื่องที่เกี่ยวกับกลิ่นฉุน เขาไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เพิ่มเติม เขานั่งลงบนเก้าอี้และนั่งอย่างใจเย็น ราวกับว่าประสบการณ์ก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น ในขณะที่เขาดื่มชาอย่างไม่ตั้งใจ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและกล่าวคำอำลากับหลู่ซ่งมันไม่สะดวกที่หลู่ซ่งจะรั้งตัวเขาไว้อีกต่อไปแต่เขาใช้อาการป่วยของเขาเพื่อไม่ส่งอีกฝ่ายด้วยตัวเอง เนื่องจากหลู่ปิงออกไปส่งเขาแทนเหรินซีเต๋าไม่ได้ปฏิเสธ แต่เขาไม่ได้พูดกับหลู่ปิงมากนักระหว่างทางจากห้องโถงไปยังทางเข้าของคฤหาสน์ เขาไม่แม้แต่จะมองหลู่ปิง
หลังจากออกจากคฤหาสน์หลู่แล้ว เขาก็หันหลังกลับและป้องมืออีกครั้ง พร้อมกล่าวกับหลู่ปิงว่า “คุณหนูหลู่เข้าบ้านเถิดขอรับ ! ข้าหวังว่าเจ้าจะดูแลใต้เท้าเฟิงอย่างดี ร้านห้องโถ
