“น้องเก้าเป็นคนที่ขาดแคลนอนาคตที่สดใสอย่างยิ่งองค์ชายผู้นี้ก็เชื่อเช่นนี้มานานแล้ว” ทันใดนั้นก็มีเสียงมาจากด้านหลังซวนเทียนโม เสียงนุ่มนวลและบริสุทธิ์ราวกับหยกก็ดังขึ้น และราวกับว่ามันกำลังพูดถึงสิ่งที่ปกติมาก แต่เสียงแบบนี้ก็คุ้นเคยกับซวนเทียนโมเมื่อเขาได้ยินมัน มันก็เหมือนเข็มเขาหันกลับมามองเขาได้พบองค์ชายเจ็ด ซวนเทียนฮั่วสวมชุดสีขาวและย ่าเท้า เขาถือพัดไว้ในมือแต่ไม่ได้คลี่พัด ความร้อนของต้นฤดูใบไม้ร่วงไม่ได้มีผลกระทบใด ๆ ต่อเขาผู้นี้ เขายังคงดูสบาย ๆ กับกลิ่นอายสูงส่งที่ล้อมรอบเขา“พี่เจ็ด”เขาร้องออกมาแต่รู้สึกผิดเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายได้ยินคำพูดที่เขาพูดถึงซวนเทียนหมิง ต้องบอกว่าเขาไม่ได้เปรียบเฟิงหยูเองแม้แต่น้อย แต่หากเพิ่มองค์ชายเจ็ดอีกคนจะทำให้สิ่งต่าง ๆยุ่งยากขึ้นเล็กน้อยใครในราชสำนักไม่รู้เกี่ยวกับองค์ชายเจ็ดเขาอาจดูไร้กังวลและสบายเหมือนเทพเซียน และเขาก็สุภาพเสมอ ในขณะที่ไม่เคยมีความหยิ่งยโสขององค์ชาย ส่วนใหญ่แล้วเขาจะจัดการเรื่องต่าง ๆ ด้วยท่าทีสงบ และเขาจะไม่ทำให้ใครดูแย่อย่างจงใจ แต่คนผู้นี้มีนิสัยอย่างหนึ่งที่น่าผิดหวังและนั่นคือการปกป้องของเขา และนี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับซวนเทียนหมิง ทั้งสองได้รับการเลี้ยงดูจากพราชายาหยุน มันเป็นธรรมดาที่พวกเขาจะสนิทสนมกันมากกว่าพี่น้องคนอื่น ๆ องค์ชาย
เจ็ดปกป้ององค์ชายเก้าไม่ต่างอะไรจากวิธีที่ฮ่องเต้ปกป้องซวนเทียนหมิงแม้แ
