ม่ทำอะไรเลยที่จะทำให้ท่านผู้หญิงหยวนอับอาย”ขณะที่นางกล่าวนางถอนหายใจอย่างแผ่วเบา “ฟูหยาน่าสงสารจริง ๆด้วยตำแหน่งนางสนมในนามของพี่แปด นางไม่ได้เห็นหน้าพี่แปดก่อนจะจากไป แต่พี่แปดไม่ต้องห่วง อาเองยิงบีซู่ตาย และช่วยพี่แปดระบายความโกรธนี้แล้วเพคะ ! ”ซวนเทียนโมกัดฟันอย่างโกรธแค้นเฟิงหยูเองคนนี้กล่าวซ ้า ๆว่านางระบายความโกรธแทนเขา สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร นางต้องการให้เขารู้สึกสำนึกบุญคุณงั้นหรือ ?เมื่อความคิดนี้โผล่เข้ามาในความคิดของเขาเขาได้ยินฮ่องเต้กล่าวว่า “เจ้าแปด ในเมื่อนางเป็นผู้หญิงของเจ้า ไม่ว่านางจะเป็นพระชายาเอก พราชายารอง หรือเป็นเพียงนางสนม นางก็ยังเป็นหนึ่งในคนของเจ้า ด้วยการพบกับโศกนาฏกรรมครั้งนี้ และน้องสะใภ้ของเจ้าช่วยเจ้าแก้แค้นแทนในครั้งนี้ เจ้าควรขอบคุณนาง”
ซวนเทียนโมรู้สึกถูกกระตุ้นอย่างฉับพลันเขาต้องการถามบิดาของตัวเองว่าเขาเป็นบุตรชายของเขาจริง ๆ หรือไม่ ? หรือว่าเฟิงหยูเองเป็นบุตรสาวของเขา ? ทำไมเมื่อทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเฟิงหยูเอง เขาถูกปฏิบัติเหมือนเป็นคนนอกแต่ในขณะที่เขากำลังคิดเช่นนี้ฮ่องเต้กล่าวอย่างเป็นธรรมชาติมาก “ไม่จำเป็นที่เจ้าจะต้องเปรียบเทียบตัวเองกับอาเอง และเจ้าไม่ควรรู้สึกว่าข้าชอบนางมากกว่าเจ้า ในความเป็นจริงเราไม่ได้ชอบนางเสมอไป มีหลายครั้งที่ชอบเจ้า มิฉะนั้นแล้วนางจะปิดร้านห้องโถงสมุนไพรและออกเดินทางไปยังมณฑลจี่อันได้อย่างไร”ด้วยคำพูดเหล่าน
