ตาเมื่อฆ่าคนนะเจ้าคะ ! ”ความกลัวในช่วงหลายปีที่ผ่านมาของเฟิงเฟินไดเริ่มถูกนำขึ้นมาอีกครั้งไม่ว่าจะเป็นองค์ชายเก้าหรือเฟิงหยูเองผู้ซึ่งไม่เคยข่มขู่นางมาก่อน นางถูกทำร้าย นางพัฒนามานานแล้วและนางก็ไร้ยางอายอีกต่อไป ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตางั้นหรือ ? นั่นไม่ทำให้นางตกใจอีกแล้ว“ในเมื่อข้าเริ่มเดินบนเส้นทางนี้ทำไมไม่ต่อสู้สักหน่อย บางทีข้าอาจจะประสบความสำเร็จ แม้ว่าข้าจะไม่ประสบความสำเร็จ มันเป็นเพียงความตาย ทุกคนในตระกูลเฟิงตาย สำหรับข้า ข้าจะอยู่ในโลกนี้โดยไม่มีรากฐาน เช่นเดียวกับแหนที่ไม่มีราก ไม่ว่าข้าจะสูญเสียเส้นทางใด ในที่สุดข้าก็พบเส้นทาง ดังนั้นข้าจะต้องเดินไปตามเส้นทางนี้ต่อไป” ขณะที่นางพูด ฉากจากคฤหาสน์เฟิงก็เริ่มเติมความคิดของนาง ครั้งนี้แม้แต่เสียงร้องของเด็กคนนั้นที่ฮันชิให้กำเนิดก็ปรากฏตัวซึ่งทำให้นางไม่มีที่ซ่อน “ก่อนหน้านี้แม่รองดูแลข้าเป็นอย่างดี” นางพูดถึงมารดาผู้ให้กำเนิดของนางด้วยน ้าเสียงเศร้าที่
เต็มไปด้วยความเสียใจ “มันน่าเสียดายที่โชคชะตาของเราไม่ดีเท่าตอนนี้”ตั้งแต่เฟิงหยูเองกลับมาที่เมืองหลวงนางไม่ชอบออกไปเดินเล่นจริง ๆ นอกจากการเข้าไปในพระราชวังก็กลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงหรือกลับไปที่คฤหาสน์เหยา เวลาที่เหลืออยู่เกือบทั้งหมดของนางถูกใช้ไปในตำหนักหยู นางจะได้รับจดหมายจากมณฑลจี่อันเป็นครั้งคราว บางฉบับถูกเขียนโดยเฉียนเฟิงโจวเพื่อรายงานสถานการณ์ และองค์ชายหกเหมือนกั
