ค ำว่ำพราชำยำเป็นกำรประกำศกำรเปลี่ยนแปลงสถำนะของเฟิงหยูเองทุกคนในต ำหนักหยูคุกเข่ำเพื่อต้อนรับนำง แม้แต่พลเมืองที่เฝ้ำดูจำกข้ำงนอกก็คุกเข่ำจำกบรรยำกำศ พวกเขำไม่ได้เรียกนำงว่ำองค์หญิงจี่อันอีกต่อไป พวกเขำเรียกนำงตำมที่ขันทีจำงประกำศ “เรำยินดีต้อนรับพราชำยำกลับมำ ! ”เฟิงหยูเองนั่งอยู่ในรถม้ำและอำรมณ์ค่อนข้ำงดีพราชำยำ ในที่สุดนำงก็กลำยเป็นพราชำยำหยู นำงรู้สึกว่ำนำงไม่คุ้นเคยกับมันเล็กน้อย ! ด้วยควำมช่วยเหลือของวังซวนและหวงซวน นำงจึงลงจำกรถม้ำ นำงไม่ได้เปลี่ยนชุด ในขณะที่นำงยังคงสวมใส่ที่นำงใส่ในระหว่ำงทำงกลับ นำงไม่ได้สวมใส่อะไรให้สมฐำนะของพราชำยำ แต่รัศมีที่อยู่รอบ ๆ นำงก็ท ำให้ฝูงชนส่งเสียงโห่ร้องจำกทั่วทุกมุมนำงก้ำวไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็วและช่วยประคองนำงก ำนัลอำวุโสโจวและขันทีจำงด้วยตัวเองจำกนั้นนำงก็หันไปหำบ่ำวรับใช้ที่คุกเข่ำอยู่ข้ำงหลังและกล่ำวว่ำ “ทุกคนลุกขึ้นได้ ! เรำทุกคนต่ำงคุ้นเคยกันดี ไม่จ ำเป็นต้องท ำแบบนี้” หลังจำกกล่ำวแบบนี้ นำงก็กล่ำวกับนำงก ำนัลอำวุโสโจวว่ำ “อำเองยังนึกถึงกำรกลับมำเมืองหลวงเมื่อสำมปีก่อน ในเวลำนั้นนำงก ำนัลอำวุโสโจวได้มอบของหมั้นของต ำหนักหยูให้กับคฤหำสน์เฟิงเพื่อช่วยเหลือข้ำ นับตั้งแต่ช่วงเวลำที่นำงก ำนัลอำวุโสโจวไปเยี่ยม ชีวิตของอำเองในคฤหำสน์
เฟิงก็ผ่ำนพ้นมำได้ด้วยดี อำเองจดจ ำควำมเมตตำของนำงก ำนัลอำวุโสโจวได้เสมอเจ้ำค่ะ”ค ำพูดเหล่ำนี้ท ำให้นำงก ำนั
