ท ำให้นำงก ำนัลอำวุโสโจวและขันทีจำงรู้สึกอำยอย่ำงยิ่ง ขณะที่นำงก ำนัลอำวุโสโจวกล่ำวว่ำ “พราชำยำ สิ่งนี้ไม่มีเหตุผลเพคะ”นำงส่ำยหัวแล้วกล่ำวว่ำ“ไม่มีเหตุผลอะไรเลย ในต ำหนักของเรำ กฎที่เรำคิดขึ้นมำเองนั้นเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผล ข้ำเชื่อใจท่ำนและต้องกำรให้สิทธิเหล่ำนี้แก่ท่ำน นี่คือสิ่งที่ข้ำเชื่อ”ทั้งสองได้ยินนำงพูดเช่นนี้ดังนั้นพวกเขำจึงไม่พูดอะไรต่อ พวกเขำได้แต่เอ่ยว่ำพวกเขำจะท ำงำนร่วมกับพราชำยำในกำรดูแลพระรำชวัง จำกนั้นขันทีจำงพำบ่ำวรับใช้คนอื่นออกจำกห้องโถงจำกนั้นนำงก ำนัลอำวุโสโจวก็น ำเฟิงหยูเองและบ่ำวรับใช้ของนำงไปที่เรือนชั้นในมุ่งตรงไปที่ซึ่งซวนเทียนหมิงเคยอยู่ เฟิงหยูเองจ ำได้ว่ำมันเป็นเรือนที่งดงำมที่สุดในต ำหนัก มันอยู่ด้ำนหลังน ้ำล้อมรอบด้วยป่ำไผ่ และมีต้นท้ออยู่ด้ำนหลัง กลำงเรือนมีพื้นที่ขนำดใหญ่และว่ำงเปล่ำ ซวนเทียนหมิงเคยกล่ำวไว้ว่ำเป็นลำนฝึกศิลปะกำรต่อสู้ ในขณะที่นำงก ำนัลอำวุโสโจวเดินไปตำมทำงนำงกล่ำวว่ำ“จดหมำยฉบับหนึ่งถูกส่งไปยังฝ่ำบำท ถึงแม้งำนแต่งงำนระหว่ำงองค์ชำยและพราชำยำไม่ได้จัดในเมืองหลวง แต่ห้องหอจ ำเป็นต้องได้รับ
กำรคัดเลือก พระองค์เลือกสถำนที่แห่งนี้ พราชำยำจะดูหรือไม่เพคะหำกพราชำยำต้องกำรสิ่งใด ข้ำจะให้บ่ำวรับใช้น ำมำทันทีเพคะ”เฟิงหยูเองจะไม่พอใจได้อย่ำงไร? แม้ว่ำนำงจะไม่เข้ำใจกฎของกำรจัดงำนแต่งงำนในโลกโบรำณ แต่เมื่อนำงเข้ำไปในห้องและเห็นรูปลักษณ์ของงำน นำงร
