จดหมำยนั้นมำจำกกูซูขอสงบศึกและมันมีตรำประทับของฮ่องเต้ผู้ปกครองของกูซูหลังจำกที่ซวนเทียนหมิงมองดูแล้ว เขำก็มอบมันให้กับเฟิงหยูเองและกล่ำวว่ำ “มันเป็นไปตำมที่คิดไว้ มันเป็นเพียงแค่ว่ำต้องมีกำรหำรือเงื่อนไขเพิ่มเติมอีก”เฟิงหยูเองเห็นว่ำจดหมำยฉบับนั้นบอกว่ำกูซูต้องกำรสงบศึกมันแสดงให้เห็นว่ำพวกเขำขอโทษส ำหรับกำรรุกรำนต้ำชุน พวกเขำไม่ได้ถำมถึงทั้งสำมเมืองที่รำชวงศ์ต้ำชุนยึดเอำไว้และเงินค่ำชดเชยที่ต้องจ่ำย พวกเขำต้องกำรอยู่ใต้บังคับบัญชำของรำชวงศ์ต้ำชุนอีกครั้งนำงขมวดคิ้ว“เรำยึดเมืองทั้งสำมนี้ไว้เพื่อตัวเรำแล้ว พวกเขำต้องกำรใช้สิ่งต่ำง ๆ ของเรำเป็นสิ่งชดเชย พวกเขำใจดีจริง ๆ หรือ ?”“นั่นเป็นเหตุผลที่ข้ำบอกว่ำต้องพูดคุยถึงเงื่อนไขเพิ่มเติมอีก”ซวนเทียนหมิงไตร่ตรอง “จะเป็นกำรดีกว่ำหำกเรำส่งเรื่องไปยังเมืองหลวงของเรำ หำกพวกเขำตกลงมอบเมืองหลวงและทุกเมืองทำงเหนือให้กับรำชวงศ์ต้ำชุน รำชวงศ์ต้ำชุนจะเห็นด้วยกับสัญญำสงบศึก หำกพวกเขำไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ เรำจะโจมตีเมืองหลวงของพวกเขำและกวำดสมบัติจนเกลี้ยง” หลังจำกกล่ำวแบบนี้เขำก็หันไปเล็กน้อยแล้วกล่ำวกับเป่ยจื่อ “ตัดสินใจอย่ำงนี้สิ ให้คนส่งรำยงำนกลับไปยังเมืองหลวงเพื่อให้ตำแก่ดู”
เป่ยจื่อยอมรับงำนนี้อย่ำงมีควำมสุขรู้สึกว่ำเจ้ำนำยของเขำมีทักษะมำกขึ้นในกำรหลอกลวงผู้คนนับตั้งแต่แต่งงำนกับพราชำยำ !แต่เขำก็ยังสับสนอยู่บ้ำง “เรำเริ่มต่อสู้กันแล้ว ท ำไมเร
