ไม่สามารถหยุดยั้งรอยยิ้มที่กำลังคืบคลานเข้ามาที่ใบหน้าของเขา เขากล่าวด้วยเสียงดังว่า “องค์หญิงจี่อัน แม่ทัพผู้นี้มาอยู่ที่นี่คืนนี้ และจะมีความสุขในคืนแรกในห้องหอภายใต้สายตาจับตามองของกองทัพ ดีหรือไม่ ? ” หลังจากถามเรื่องนี้เขาไม่รอให้นางตอบ ก่อนจะฉีกเสื้อผ้าของเสี่ยวหยา ชุดสีแดงสดถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและไม่สามารถคลุมร่างกายได้อีกต่อไป เสี่ยวหยาหลับตาด้วยความอัปยศ น ้าตาของนางไหลลงมาตามกำแพงเมือง อย่างไรก็ตามสิ่งนี้ไม่ได้นำมาซึ่งความเห็นอกเห็นใจใด ๆ นางรู้ดีว่านางสมควรได้รับสิ่งนี้บีซู่เป็นเพียงสัตว์ร้ายในขณะที่ทุกคนกำลังเฝ้ามองอยู่บนยอดกำแพงเมืองสูงนี้เขาถอดกางเกงของเขาและกางเกงของนางออก เขาจิกผมไว้บนผนังในท่าที่น่าอับอายอย่างมากและเริ่มลงมือ เสี่ยวหยาร้องไห้เงียบ ๆ ราวกับความคิดล่องลอยอยู่ในใจนาง บานซูมักจะอยู่ข้าง ๆ เฟิงหยูเอง เขาก็มองนางเช่นกัน ? เมื่อเห็นนางต้องเผชิญกับความอัปยศอดสู บานซูจะรู้สึกเป็นทุกข์หรือไม่ ? นั่นคือวีรบุรุษของนาง นางหวังอย่างมากว่าวีรบุรุษของนางจะช่วยนางอีกครั้งหนึ่ง
ตราบใดที่นางสามารถรอดตายจากบนกำแพงนี้ นับจากนี้ไปข้างหน้านางจะไม่แข่งขันเพื่ออะไรอีกต่อไป !น่าเสียดายที่บานซูเห็นนางแล้วแม้กระนั้นเขาไม่ได้คิดช่วยนางนั่นคือองครักษ์เงาของเฟิงหยูเอง ไม่ว่าเป็นตายร้ายดีเพียงใดเขาก็จะยืนหยัดอยู่เคียงข้างเฟิงหยูเอง เขาจะคิดช่วยเสี่ยวหยาได้อย่างไร นางกำลั
