ธ แต่ก็ทำเพื่อประโยชน์ของเขาฮ่องเต้เช็ดใบหน้าและหัวเราะเบาๆ เขาหยิบถ้วยขึ้นมาแล้วจิบเมื่อเขาขยับตะเกียบอีกครั้ง เขาก็ไม่ได้กินเนื้อต่อ เขากลับไปจับผักแทน“เช่นนั้นข้าจะกลับบ้านมากินข้าวทุกมื้อ”ฮ่องเต้คิดอย่างมีความสุขกับตัวเอง “ข้าจะนอนที่บ้านทุกคืนได้หรือไม่ ? ”อย่างไรก็ตามพราชายาหยุนไม่ได้ตอบสนองนางเพียงกล่าวว่า“ข้าคุ้นเคยกับการอยู่คนเดียว ข้าไม่ต้องการแบ่งปันสถานที่สงบสุขนี้กับใคร”ฮ่องเต้ไม่ได้ผลักดันเรื่องนี้นอกจากนี้เมื่อเปรียบเทียบกับการที่มีกำแพงกางกั้นเป็นเวลาหลายปีโดยไม่ได้พบหน้ากัน สถานการณ์ปัจจุบันก็ดีขึ้นหลายเท่าแล้ว เขาไม่สามารถขอได้มากเกินไปในครั้งเดียว เขาพยักหน้า “ข้าจะไม่มา ข้าจะไม่มา เจ้าสามารถทำตามที่เจ้าต้องการ ข้าจะไม่มาเกินกว่าสามมื้อต่อวัน อย่าเหนื่อยล้า ไม่เป็นไรที่จะปล่อยให้คนทำอาหาร”พราชายาหยุนเงยหน้าขึ้นและไม่พูดอะไรเลยอย่างไรก็ตามมีกลิ่นอายเย็นชาที่ทำให้รู้สึกว่าไม่สามารถเข้าถึงนางได้ได้ ขณะที่นางกล่าวเบา ๆ “หมิงเอ๋อและอาเองกำลังจะแต่งงาน ในที่สุดหมิงเอ๋อของข้ากำลังจะแต่งงาน…”
เกี้ยวแต่งงานมาถึงเมืองจือปิงก่อนค ่ามีความแตกต่างของเขตเวลาในทะเลทราย เนื่องจากดวงอาทิตย์ยังคงส่องสว่างเหมือนตอนกลางวันแม้ในช่วงเย็นเสียงแห่งความสุขไม่เคยหยุดนิ่งตลอดทางหลังจากเข้าสู่เมืองจือปิง เสียงดอกไม้ไฟก็ดังขึ้นในอากาศพร้อมกับเสียงอันดังของพลเมืองที่เฉลิมฉลอง เสียงโห่ร้องไม่เ
