นความรู้สึกเศร้าโศกได้เสมอ นางไม่รู้ว่าต้นกำเนิดของสิ่งนี้คืออะไร คนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่ดูบริสุทธิ์เหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิ ทำไมเป็นเช่นนั้นที่มักจะรู้สึกเศร้าโศกที่ไม่สามารถควบคุมได้นี้เสมอ “พี่เจ็ดมาถึงเมื่อไหร่เจ้าค่ะ ? ”ซวนเทียนฮั่วกล่าวว่า“เมื่อวานนี้”
“โอ้เมื่อวานนี้” นางคิดกับตัวเอง เมื่อวานนี้นางทำงานที่ร้านห้องโถงสมุนไพรและรักษาผู้ป่วย และไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับรถม้ากลุ่มใดที่แล่นผ่านหลานโจว ซวนเทียนฮั่วได้มากับกลุ่มของซวนเทียนเก้ออย่างแน่นอน มีผู้คนมากมายที่เมืองหลานโจว ไม่ควรที่จะไม่มีข้อมูลใช่หรือไม่ ?“เราไปทั่วเมืองและไม่ผ่านหลานโจวหมิงเอ๋อบอกว่าเขาต้องการให้เจ้าประหลาดใจ… อาเอง พี่เจ็ดจะเป็นประธานในงานแต่งงานของเจ้าในวันพรุ่งนี้” เมื่อเขาเรียกชื่อของนาง เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยประธานการแต่งงานซวนเทียนฮั่ว องค์ชายองค์ที่เจ็ดไม่สามารถเหมาะสมกับสิ่งนี้มากขึ้น เฟิงหยูเองเผยรอยยิ้ม “ขอบคุณพี่เจ็ด”“เจ้าขอบคุณข้า2 ครั้งแล้ว ระหว่างเรายังจำเป็นต้องกล่าวขอบคุณเช่นนี้อีกหรือ” ซวนเทียนฮั่วมองนางและไม่สามารถพาตัวเองกลับมามอง เขาบอกตัวเองสองสามครั้งว่าเขาควรจะกลับไปที่สนามหน้าบ้าน แม้กระนั้นเขาไม่สามารถพาตัวเองเดินจากไป เขาจะถือว่านี่เป็นการส่งนางครั้งสุดท้าย เพื่อให้มันแตกต่างออกไป การได้เห็นผู้หญิงคนนี้ประสบความสำเร็จคือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด “หมิงเอ๋อจะปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่
