่มีค่า ใครจะรู้ว่าเจ้าจะแต่งงานกับใครในอนาคต ไม่ต้องกังวล เราจะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ข้าจะไม่ยอมให้ใครต้องทนทุกข์ทรมาน”เพื่อนที่ดีจับมือและถอนหายใจภายในความรู้สึกราวกับว่ามันยังคงเป็นอดีตและพวกเขาสามารถไปรอบ ๆ เหมือนเด็กเล็ก หรือรู้สึกอยากที่จะไปกินอาหารที่โรงเตี้ยมครัวเทพ แต่ในพริบตาพวกนางก็ถึงวัยปักปิ่นและต้องออกเรือน หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่พวกนางจะรู้สึกใจหายเฟิงเซียงหรูยังคงอยู่ข้างเฟิงหยูเองอันชิได้เดินทางไปที่มณฑลจี่อันด้วยการจัดเตรียมโดยองค์ชายสี่ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นางน่าจะไปถึงแล้ว ถ้าอันชิรู้เกี่ยวกับงานแต่งงานของเฟิงหยูเอง นางควรจะมีความสุขเป็นพิเศษใช่หรือไม่ นางถือของขวัญไว้ในมือและรู้สึกว่ามันยากที่จะนำเสนอ หลังจากลังเลมานาน นางก็ยัดมันใส่มือของเฟิงหยูเองและกล่าวว่า “ในตอนแรกองค์ชายสี่ให้สิ่งดี ๆ แก่ข้าเพื่อช่วยเพิ่มสินเดิมของท่านพี่ แต่ข้าคิดกับตัวเองว่าเราเป็นพี่น้องกัน ไม่จำเป็นต้องมีข้ออ้างเช่นนี้ เซียงหรูไม่มีเงินมากนักและพี่รองก็รู้เรื่องนี้นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งต่าง ๆ ของคนอื่นเพื่อวางแนวหน้า นี่คือสิ่งที่ข้าปักด้วยตัวเอง มีภาพบางภาพที่พี่รองมอบให้ข้า มีบางภาพที่ข้าคิดขึ้นเอง ข้ามอบให้กับพี่รอง ในอนาคตการใช้พวกมันเป็นของตกแต่งก็ค่อนข้างดีเจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองรับของขวัญจากเซียงหรูและยืนขึ้นเพื่อโอบกอดน้องสาวของนางนางตบหลังมือของเฟิงเซียงหรูเบา ๆ และ
