ชน์ในการประหยัดเงินมิฉะนั้นเมื่อเกิดเจ็บป่วยขึ้นมาก็จะสายเกินไปที่จะเสียใจ
เหตุผลก็คืออย่างไรก็ตามผู้คนจะไม่ยอมรับมันอย่างง่ายดายคนส่วนใหญ่จะยอมรับบนพื้นผิวแล้วหันไปรอบ ๆ และทำต่อไป ในเรื่องนี้ไม่มีอะไรที่เฟิงหยูเองทำได้ นางทำได้เพียงพูดในสิ่งที่ควรพูดและทำในสิ่งที่ควรทำ สำหรับการที่พวกเขาจะเชื่อฟังหรือไม่นั่นก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาวันเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ และสงบสุขสำหรับนาง ที่ด้านข้างของนาง วังซวน หวงซวน และบานซูล้วนแต่ผิดหวัง พวกเขารู้สึกอึดอัดใจอย่างยิ่งกับเจ้านายของพวกเขา บานซูมีแรงกระตุ้นที่จะรีบไปที่เมืองจือปิงเพื่อลงโทษองค์ชายเก้า น่าเสียดายที่ซวนเทียนหมิงทิ้งความประทับใจไว้มากเกินไปแล้ว แม้ว่าเขาจะมีความปรารถนานั้นเขาก็ไม่กล้าทำ เขาทำได้แค่บิดมือและนับวันขณะที่คิดกับตัวเองว่าเจ้านายของเขามีชีวิตที่ยากลำบากในที่สุดวันเกิดของเฟิงหยูเองก็มาถึงในวันที่17 ของเดือนสี่เช้าวันนั้นวังซวนและหวงซวนตื่นแต่เช้าและทำบะหมี่อย่างระมัดระวัง พวกนางต้องการพูดคุยกับเฟิงหยูเอง พวกนางอยากจะพูดถึงข้อร้องเรียนเล็กน้อยเกี่ยวกับความไม่พอใจของพวกนาง พวกนางรู้สึกว่าการพูดมากเกินไปจะทำให้เจ้านายรู้สึกรำคาญ นอกจากนี้เมื่อคืนก่อนวังซวนได้พูดกับหวงชวงว่าคุณหนูของพวกนางรู้สึกไม่พอใจ มันเป็นเพียงแค่ว่าไม่มีอะไรที่นางสามารถทำได้ ในเมื่อคุณหนูตัดสินใจที่จะทน เราไม่ควรพูดอะไรอีก !
บ่าวรับใช้สองคนยังคงนิ่งเงียบไม่พู
