จดหมายนั้นเขียนโดยเฟิงหยูเองและส่งไปถึงองค์ชายหก,ซวนเทียนเฟิง เป็นเพราะชื่อของเฟิงเซียงหรูถูกเขียนลงบนซองจดหมายที่ถูกส่งไปยังร้านเย็บปักคนที่ส่งจดหมายคือผู้ดูแลของซวนเทียนเฟิงหลังจากเข้ามาจดหมายก็ถูกส่งไปที่เฟิงเซียงหรู เมื่อมองไปด้านข้างเขาเห็นซวนเทียนยี่ยืนอยู่ด้านข้าง และเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจมากและถามว่า“องค์ชายสี่ออกจากเมืองหลวงมาหรือพะยะค่ะ ? ”จู่ๆ ซวนเทียนยี่ก็โกรธ “เจ้าเคยได้ยินว่ามีใครหนีมายังสถานที่แบบนี้เพื่อกระตุ้นความสนใจของผู้อื่นงั้นหรือ ? ”“แล้วพระองค์อยู่ที่นี่ได้อย่างไรพะยะค่ะ? ” ผู้ดูแลขององค์ชายหกมีสีหน้าขมขื่น “ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าพระองค์ถูกตัดสินให้อยู่ในพระราชวัง ไม่ต้องพูดถึงเมืองหลวง แต่พระองค์ไม่สามารถออกจากพระราชวังของพระองค์ได้ พระองค์ปรากฏที่นี่ได้อย่างไรพะยะค่ะ”“เสด็จพ่ออนุญาตให้ข้ามา! ” ซวนเทียนยี่กล่าวด้วยท่าทางที่หนักแน่น “คุณหนูสามตระกูลเฟิงเป็นอาจารย์ของข้า อาจารย์ของข้าหนีมา ข้าจะเป็นลูกศิษย์ได้อย่างไร มิฉะนั้นแล้วใครจะสอนข้าอีกไม่ต้องกังวลเพียงแค่บอกเรื่องนี้กับน้องหก ถ้าพระองค์ไม่เชื่อ ก็เพียงส่งรายงานเข้าไปในเมืองหลวง และดูว่าเสด็จพ่ออนุญาตให้ข้ามาหรือไม่ ใช่ จำไว้ให้น้องหกมาเยี่ยมข้าที่นี่ พี่สี่มา เขาควรมีความคิดบางอย่าง”
ผู้ดูแลพยักหน้าอย่างเบาๆ แล้วถามเฟิงเซียงหรู “คุณหนูสามมีอะไรเร่งด่วนในจดหมายหรือไม่ขอรับ ? หากไม่มีข้าจะกลับไปรายงานต
