้งใจมามณฑลจี่อันเพื่อทำลายชื่อเสียงของนาง…เพื่ออะไร? นางสับสนเล็กน้อยและอดไม่ได้ที่ถามว่า “ซวนเทียนยี่ พระองค์พยายามทำอะไรเพคะ ? ”เมื่อเห็นทุกคนออกไปและพนักงานปิดประตูก็ถอยกลับไปที่ห้องด้านในจากนั้นเขาก็ปล่อยอาจารย์ของเขาแล้วถอยกลับมาถูจมูกของเขา และกล่าวว่า “ประกาศสิทธิ์ของข้า”จมูกของเฟิงเซียงหรูเกือบจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ“มีอะไรหรือ ? หากพระองค์ต้องการประกาศสิทธิ์ของพระองค์ ให้กลับไปที่เมืองหลวงเพื่อประกาศสิทธิ์ พระองค์มาที่นี่เพื่อทำอะไร ใครเป็นของพระองค์ หากจะพูดไป ข้าเป็นอาจารย์ของพพะองค์ แม้ว่าจะมีประกาศสิทธิ์ก็คงเป็นข้าในฐานะอาจารย์ที่ประกาศ ! ”“ยังใช้งานได้! ” ดวงตาของซวนเทียนยี่สว่างขึ้น “ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหรือข้าความหมายก็เหมือนกัน มา อาจารย์น้อยของข้า ไปประกาศมัน ! ข้ากำลังฟังอยู่ ! ”เฟิงเซียงหรูรู้สึกราวกับว่านางถูกลากไปที่ลงโคลนทำไมถึงไม่เข้าใจ ? นางไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากขอร้องอย่างสุดซึ้ง“พระองค์กับข้าไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าลูกศิษย์และอาจารย์ ข้าแค่ต้องสอนวิธีการปัก พระองค์ไม่มีข้อเรียกร้องใด ๆ จากข้าเช่นเดียวกับที่ข้ามาถึงมณฑลจี่อัน ใครเป็นคนกำหนดว่าข้าต้องอยู่ในเมืองหลวง ? ใครเป็นคนตัดสินว่าอาจารย์ไม่สามารถออกไป
ท่องเที่ยวได้ ? ในฐานะลูกศิษย์ เหตุใดพระองค์จึงมีปัญหาเช่นนี้ ?ติดตามข้าไปไหน พระองค์ช่วยให้ผู้อื่นรู้สึกอุ่นใจได้อีกเล็กน้อยหรือไม่? ข้าจะบอกนะ ซวนเทียนยี
