ระกูลเหยาเจ้าค่ะ”เมื่อได้ยินว่าเขาจะต้องขออนุญาตกับสมาชิกของตระกูลเหยาซวนเทียนยี่ก็หน้าย่น สิ่งใดที่อาจมาจากการสนทนากับตระกูลเหยาเขาจะไม่รู้เกี่ยวกับสมาชิกของตระกูลเหยาได้อย่างไร พวกเขาเป็นคนที่ปกป้องตัวเองแม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในความผิด ! ไม่เพียงเป็นกรณีนี้แต่พวกเขาไม่มีเหตุผลมาก แม้แต่เสด็จพ่อก็ไม่สามารถตกลงกันได้กับสมาชิกของตระกูลเหยา เขากล้าที่จะไปพยายามยุ่งกับคนเหล่านั้นได้อย่างไร ลืมมันไปเถอะ ลืมมันไปเถอะ “ถ้าสิ่งต่าง ๆ ไม่เป็นไปเช่นนั้น ข้าจะไปอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง มันจะดีถ้าข้าใช้จ่ายเงินเพื่ออาศัยอยู่ในโรงเตี๊ยมใช่หรือไม่ ! ”เฟิงเซียงหรูใจอ่อนเมื่อนึกถึงผู้ชายคนนี้ที่เดินทางมาไกลขนาดนี้ การทิ้งเขาไว้อย่างนั้นจะดูใจร้ายเกินไป “พระองค์อยู่ในลานด้านในของร้านนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ ! ” เรือนด้านในของร้านปักเป็นที่พัก 2ส่วน เดิมทีเป็นที่ของช่างปักและคนงานคนอื่น ๆ อาศัยอยู่ แต่คนส่วนใหญ่ที่ทำงานที่นี่อาศัยอยู่ใกล้ ๆ พวกเขาสามารถกลับบ้านได้
นอกจากนี้เรือนด้านในก็ดูดี เมื่อพนักงานอยู่ที่นั่น พวกเขารู้สึกว่ามันสิ้นเปลืองเล็กน้อย ดังนั้นห้องจึงว่าง การมอบให้ซวนเทียนยี่เพื่อพักอาศัยในตอนนี้ก็ดูดีซวนเทียนยี่ได้ยินสิ่งนี้และยิ้มเขายิ้มและดึงเฟิงเซียงหรูเข้ามากอดอีกครั้ง “ข้ารู้ว่าอาจารย์ตัวน้อยของข้าใจดีที่สุด ! ข้าจะย้ายเข้ามาทันที ! ”เฟิงเซียงหรูไม่สนใจเขาและพยายามที่จะหลุดพ้นอยากจะพาเข
