”
พยาบาลอธิบายอย่างเก้อเขิน
หานชิงอวี่รู้สึกขุ่นเคืองในใจ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก
เขามีเรื่องอื้อฉาวแบบนี้ ถ้ายังมีหน้าอยู่ต่อไปได้ก็แปลกแล้ว
หลังจากที่หานชิงอวี่คิดทบทวนแล้ว เขาก็ปล่อยวางได้อย่างรวดเร็ว
ในขณะนั้นเอง หานชิงอวี่สังเกตเห็นเงาของคน ๆ หนึ่งปรากฏขึ้นข้าง ๆ ตัวเขา
“คุณนายหวัง!”
หานชิงอวี่ตกใจ แต่ก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว
“คุณหมอหาน ฉันได้ยินน้าชายเล่าเรื่องปัญหาของคุณปู่ฉัน…”
“ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาถูกทำร้าย ฉันอยากถามว่า อาการป่วยของคุณปู่ฉัน ยังรักษาได้ไหมคะ?”
หวังเหมยอวิ๋นมองหานชิงอวี่ ดวงตางดงามคลอไปด้วยน้ำตาและเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ
หานชิงอวี่ยืนมองหวังเหมยอวิ๋นอยู่ครู่หนึ่ง ในใจพลันรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมา
ผู้หญิงคนนี้มีความรักให้กับครอบครัวอย่างล้นเหลือ ต่างจากพี่สาวของเธอคนนั้นลิบลับ
เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น “คุณนายหวังครับ คุณปู่ของคุณอาการค่อนข้างหนัก แต่อาจจะยังพอมีทางรักษาอยู่บ้าง”
ทันทีที่หวังเหมยอวิ๋นได้ยินดังนั้น แววตาของเธอก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แล้ว…แล้วต้องรักษายังไงคะ?”
หานชิงอวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบาย “อย่างแรกเลย เราต้องหายาที่เหมาะสมมารักษาอาการป่วยของคุณปู่คุณก่อนครับ จากนั้นก็ต้องให้ท่านทำกายภาพบำบัดเพื่อฟื้นฟูร่างกาย ที่สำคัญที่สุดคือ ห้ามให้ท่านทานยาปลอมพวกนั้นเด็ดขาด! ยาที่ผมสั่งจ่ายไปมีส่วนผสมท
