รมณ์ แต่เรำก็ยังเชื่อมโยงกันด้วยสำยเลือด นำงให้ชีวิตกับร่ำงกำยนี้ ส ำหรับร่ำงกำยนี้จะต้องรู้สึกขอบคุณเสมอ”บำนซูรู้สึกงงงวยและสับสนสิ่งนี้เกี่ยวกับร่ำงกำย วิธีที่นำงกล่ำวมันเหมือนกับว่ำเฟิงหยูเองไม่ได้เป็นเจ้ำของร่ำงนี้ พวกนำงเป็นสองคนที่แยกกัน แต่เป็นไปได้อย่ำงไรเขำไม่ได้สนทนำต่อในหัวข้อนี้และใช้ควำมคิดริเริ่มที่จะก้ำวไปข้ำงหน้ำไม่กี่ก้ำว จำกนั้นก็คุกเข่ำต่อหน้ำหลุมศพของเหยำซื่อเพื่อค ำนับ 3 ครั้ง หลังจำกทั้งหมดนำงเป็นมำรดำของเจ้ำนำยของเขำโดยไม่ค ำนึงถึงสิ่งที่ถูกกล่ำวมำ เขำจ ำเป็นต้องท ำสิ่งนี้ให้ส ำเร็จเฟิงหยูเองมองเห็นสิ่งนี้และนึกถึงบำงสิ่งดังนั้นนำงจึงก้ำวไปข้ำงหน้ำและคุกเข่ำค ำนับหลุมฝังศพ 3 ครั้ง เมื่อนำงเงยหน้ำขึ้นนำงเห็นว่ำหลุมศพมีชื่อของนำง และเฟิงจื่อหรูเขียนไว้ ในจิตใจของนำงนำงขอบคุณส ำหรับควำมคิดของซวนเทียนหมิง แม้ว่ำนำงจะไม่ใช่บุตรสำวคนแรก แต่เฟิงจื่อหรูก็ยังเป็นบุตรชำยของเหยำซื่อ นี่คือสิ่งที่ไม่สำมำรถเปลี่ยนแปลงได้ ส ำหรับส่วนที่เหลือส ำหรับเฟิงจื่อหรูก็อำจตัดสินใจได้จำกเจตนำดีบำงอย่ำงนำงบ่นกับตัวเองและค ำพุดที่ออกมำจำกปำกของนำงท ำให้บำนซูรู้สึกสับสนมำกขึ้นขณะที่เขำได้ยินเฟิงหยูเองกล่ำวว่ำ“ปีนั้นบนภูเขำทำงตะวันตกเฉียงเหนือ ข้ำตื่นขึ้นมำและจ ำโลกนี้ได้แล้ว ซวนเทียนหมิง ข้ำก็ต้องรู้จักกับท่ำนแม่และเฟิงจื่อหรู ข้ำเคยสัญญำกับ
นำงว่ำจะแก้แค้นให้นำง ข้ำจะจัดกำรทุกคนที่ท ำ
