ต่พวกเขาไม่ได้ให้ยาใด ๆ แก่เขาเฟิงจินหยวนก็รู้ว่าเขาแตกต่างกันมากและเขาไม่มีความตั้งใจที่จะอยู่ต่อไป ไม่จำเป็นต้องโต้แย้งว่าจะใช้ยาหรือไม่ เขาแสดงความขอบคุณต่อทหารที่ดูแลเขาอยู่หลายครั้ง มีหลายครั้งที่เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยและจะลุกขึ้นเพื่อทำความสะอาดร่างกายและที่นอนเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาต่าง ๆในระหว่างวันลมแดดเป็นเรื่องยากที่จะอดทน และเมื่อกลางคืนมาถึง เขาจะรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เฟิงจินหยวนเลือกที่จะนอนหลับตอนกลางวันและตื่นตอนกลางคืน อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถทำอะไรได้เขานั่งบนเตียงในค่ายขณะที่คิดถึงอดีตเท่านั้น เขาคิดถึงเวลาที่สมาชิกในคฤหาสน์เฟิงยังมีชีวิตอยู่ เขายังจำช่วงเวลาก่อนที่เขาจะแต่งงานกับเหยาซื่อ ในเวลานั้นอดีตฮองเฮาที่ยังมีชีวิตอยู่ในเวลานั้นได้ส่งของกำนัลมาให้ ช่างงดงามเหลือเกินในช่วงเย็นนั้นซวนเทียนหมิงได้มาเยี่ยมชมกระโจมของเฟิงจินหยวนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเขายังถือกาที่เต็มไปด้วยสุรามา 2 กาเฟิงจินหยวนไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมา เมื่อเห็นซวนเทียนหมิงใช้มือหนึ่งยื่นสุราให้เขา เขาคิดว่ามันจะเป็นสุราที่ผสมยาพิษที่จะส่งเขาไปตาย เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มและกล่าวอย่างขมขื่นว่า “องค์ชายเก้า แม้ว่า
พระองค์กำลังจะฆ่าใครซักคน นี่ไม่ใช่วิธีที่จะทำ สุราที่มีพิษนั้นใช้กันบ่อยเกินไป มันไม่ใช่วิธีการที่องค์ชายเก้าจะใช้”ซวนเทียนหมิงหัวเราะและดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้ามเขาถามว่า“ถ้าอย่างนั้นบอกมาว่าอ
