้นี้จริง ๆ หากองค์ชายผู้นี้ต้องการฆ่าเจ้า แน่นอนว่าคงไม่เอายาพิษใส่สุรา ยิ่งกว่านั้นข้าได้กล่าวว่าข้าจะมอบเจ้าให้อาเองจัดการ ดังนั้นข้าจะไม่จัดการด้วยตัวเอง”เฟิงจินหยวนกระพริบตาแต่ก็ไม่รู้สึกเหมือนรอดชีวิตจากภัยพิบัติ เขาส่ายหัวด้วยความผิดหวังเล็กน้อย “ข้าเป็นคนที่คิดเหมือนกันง่าย ๆ ในอดีตข้าพยายามอย่างที่สุดที่จะอยู่รอด แต่ตอนนี้ข้าเพิ่งพบว่าการตายไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” เขาหยิบกาสุรามาแล้วก็กระดกอีกครั้ง แต่เดิมเขาเป็นบัณฑิตและไม่ได้เป็นคนที่คอแข็ง เขารู้สึกถึงอาการวิงเวียนศีรษะเล็กน้อย เขารู้สึกว่าตาและจมูกไหม้ เมื่อเขาอ้าปากอีกครั้ง เขาก็ร้องไห้ซวนเทียนหมิงไม่ได้หยุดเขาหรือพบว่ามันน่ารำคาญเขาดื่มในขณะที่มองเฟิงจินหยวนร้องไห้ จนในที่สุดเขาก็กล่าวว่า “ถ้าเจ้ารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ แล้วทำไมเจ้าถึงทำ ? ”เฟิงจินหยวนสูดหายใจเข้าและถอนหายใจอย่างขมขื่น“มันเป็นเพราะข้าไม่คิดว่าวันนี้จะเป็นเช่นนี้ นั่นคือเหตุผลที่ข้าทำผิดพลาดมากมาย ตอนนี้ข้าเสียใจ แต่ก็สายเกินไป ผู้คนมากมายเสียชีวิตไปแล้ว ข้าจะอยู่เพื่ออะไร องค์ชายเก้า ข้าจะมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร”
“แต่เจ้าในอดีตคาดหวังว่าคนที่จะตายจะเป็นอาเอง”ซวนเทียนหมิงตะโกนอย่างเยือกเย็นและเย้ยหยันแทงใจดำของเฟิงจินหยวน “ถ้าไม่ใช่เพราะชายาของข้ามีความสามารถ ข้าก็กลัวว่านางจะตายไปนับครั้งไม่ถ้วน”เฟิงจินหยวนพยักหน้ารับและยอมรับความผิดพลาดที่เขาทำในอดีตโดยไม่หล
