าเขียนชื่อของพวกเขาเฟิงจินหยวนไม่ปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้นและเขาสอนอย่างมีความสุขเขายังช่วยทหารบางคนที่ต้องการความช่วยเหลือในการเขียนจดหมายสั่งเสีย ทหารเหล่านี้เข้าใจว่าทุกครั้งที่ก้าวเข้าสู่สนามรบมี
ความเป็นไปได้ที่จะเป็นครั้งสุดท้าย ในการต่อสู้แบบนั้นจะมีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บ เกรงว่าการต่อสู้ครั้งต่อไปของพวกเขาอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายของพวกเขา นั่นก็คือเฟิงจินหยวน ผู้ซึ่งสามารถช่วยพวกเขาเขียนจดหมายสั่งเสียของพวกเขาทหารตัดสินใจกันเองว่าจดหมายเหล่านี้จะถูกเก็บไว้ในตัวของพวกเขาเองไม่ว่าใครจะเสียชีวิต ตราบใดที่ยังมีสหายใกล้เคียงที่มีความสามารถ พวกเขาก็จะนำจดหมายออกไป ในอนาคตพวกเขาจะหาโอกาสส่งให้ครอบครัวของพวกเขา มันจะดีกว่าไม่ทิ้งอะไรไว้ข้างหลังมันเป็นช่วงเวลานี้เมื่อเขียนจดหมายสั่งเสียก็ทำให้เขาคุ้นเคยกับชีวิตมากขึ้นเขายังเป็นคนมองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับการใช้ชีวิต เขารู้สึกว่าถ้ามีโอกาสเขาควรเขียนจดหมายสั่งเสียของเขาด้วย แต่หลังจากคิดมานานแล้ว เขาก็ไม่รู้ว่าจะทิ้งจดหมายไว้ให้ใคร ตระกูลเฟิงเหลือไม่กี่คน อาจกล่าวได้ว่าทุกคนที่สนิทกับเขาตายไปแล้ว ถ้าจดหมายถูกส่งไปหาเฟิงเฟินได โดยพิจารณาจากนิสัยของเด็กคนนั้นมันจะถูกขยำจนกลายเป็นลูกบอลหรือไม่ ?เฟิงจินหยวนยิ้มอย่างขมขื่นและเตือนทหารที่เข้มแข็งซ ้าๆ ว่า“ไม่ว่าเมื่อไหร่ เจ้าจะต้องดูแลครอบครัวของเจ้าให้ดี อย่าลำเอียง เจ้าต้องมีความยุติธรรมต่อบุตร ๆ ข
