่างเงียบ ๆและกล่าวเสียงดังว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมรองแม่ทัพเจียงจึงลงเอยด้วยผลลัพธ์เช่นนี้ ? ”ผู้คนส่ายหน้าและมีคนกล้ากล่าวว่า”แม่ทัพคนใหม่ไม่ชอบเรา”ซีเฟิงหัวเราะเสียงดัง“บัดซบ ! แม่ทัพของเราปฏิบัติต่อทหารเหมือนสหายของเขาเสมอ เมื่อไปสู่สนามรบเพื่อฆ่าศัตรู เขาจะพุ่งไปข้างหน้าก่อนเสมอ ไม่ว่าเขาจะเผชิญกับอันตรายใด เขาจะไม่มีวันใช้ชีวิตของสหายเพื่อปกป้องเขา ! เมื่อเดินทาง เขาจะแบ่งปันชาและอาหารที่ดีที่เขามี ในขณะที่ตัวเขาเองจะดื่มของที่เหลือ แม้แต่ขนมอบที่เขานำมาให้ก็จะถูกมอบให้กับสหายที่อายุน้อยกว่า ในขณะที่ตัวเขาเองก็กินหมั่นโถวธรรมดา เจ้าคิดว่าแม่ทัพแบบนี้จะไม่ชอบทหารงั้นหรือ ? ”“นั่นคือพวกเจ้า! มันแตกต่างกับเรา ! ” มีคนรู้สึกว่าสิ่งนี้ไม่ยุติธรรม “เจ้าเป็นคนของเขา ! ”
“พูดอีกครั้ง? ” ซีเฟิงโกรธมาก และสั่งให้คนนั้นถูกลากออกมาทันที “เจ้าหมายถึงว่าเราเป็นคนทั่วไป แต่เจ้าไม่ใช่หรือ ? แม่ทัพที่ควมคุมทหารเพื่อกองทัพภาคใต้จำนวน 300,000 นาย เจ้าไม่ยอมรับตัวเองในฐานะคนของเขา ดังนั้นข้าต้องถามว่าใครคือแม่ทัพของเจ้า”“เรา…”คนผู้นั้นพูดไม่ออกและไม่มีความสามารถในการโต้แย้งเขาไม่สามารถพูดได้ว่าเขาไม่ใช่ในคนขององค์ชายแปดและไม่เกี่ยวข้องกับองค์ชายแปดใช่หรือไม่ ?ซีเฟิงกล่าวต่อ“แม่ทัพปฏิบัติต่อทหารในฐานะพลเมืองของเขาเสมอ วันนี้เราจะไม่ปิดบังมันจากเจ้า เหตุผลที่ทหารรวมกัน300,000 นายมารวมตัวกันที่นี่
