เขาจะขโมยหนึ่งหรือสองชิ้น และค้นคว้าพวกมันขึ้นมา ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มไตร่ตรองเกี่ยวกับความคิดนี้แต่ในขณะเดียวกันก็มีบางคนกล่าวว่า“นอกจากสายฟ้าสวรรค์แล้ว พวกเขาก็มีอาวุธลับบางอย่างที่พวกเขาถืออยู่ด้วย ในเวลานั้นข้าหันหลังกลับไปดู อาวุธลับนั้นยิงออกมาและมันน่ากลัวอย่างยิ่ง คนที่ถูกโจมตีไม่รอดและเสียชีวิตทันที มันน่ากลัวมากจริง ๆ ขอรับ”ไป่ซู่ตบโต๊ะ“ขโมย ! ไปขโมยมา ! ” เขาคิดเล็กน้อยจากนั้นจึงออกคำสั่ง “ไปติดต่อรองแม่ทัพทางใต้ องค์ชายแปดไม่ได้อยู่ในภาคใต้ ดังนั้นพระองค์จึงต้องคิดอะไรบางอย่างสำหรับเรื่องนี้ ! ”ไป่ซู่ฟื้นตัวแล้วอย่างไรก็ตามความโกรธที่แผดเผาในหัวใจของเขาไม่สามารถดับได้ เขายืนหยัดป้องกันเมืองชาปิงมานานหลายปีแต่เมืองชาปิงกลับพังในคืนเดียว การโจมตีไม่ได้เหลือเวลาใหเขาคิดตอบโต้ แค่คิดมันก็หนาว ไม่สามารถปิดบังได้ และเมืองหลวงจะได้รับข้อมูลนี้อย่างรวดเร็ว ใครจะรู้ว่าผู้ปกครองจะโกรธแค่ไหนเมื่อได้ยิน
ข้อมูลนี้ ในที่สุดตระกูลไป่ของเขาก็ได้รับความอัปยศในสนามรบในที่สุดคืนนั้นไป่ซู่พุ่งเข้าใส่กระโจมโสเภณีความโกรธที่สร้างขึ้นนั้นล้วนแต่ระบายออกไปในกระโจมนั้น ในคืนเดียวโสเภณีทหาร 2 คนเสียชีวิต…
