างคือองค์ชายแปดแต่องค์ชายแปด…เขายังเชื่อถือได้หรือไม่ ?ในคืนนั้นไม่มีเจ้านายคนใดของคฤหาสน์เฟิงที่จะหลับได้ตามปกติด้วยเหตุผลบางอย่าง เหยาซื่อก็คลั่งอีกครั้ง ขณะที่นางวิ่งเข้าไปในห้องของเสี่ยวหยาและกอดนางไว้โดยปฏิเสธที่จะปล่อย นางร้องออกมาซ ้า ๆ ว่า “อาเอง อาเอง” ซึ่งทำให้เสี่ยวหยารู้สึกหงุดหงิดนางต้องการผลักให้เหยาซื่อออกไป แต่เหยาซื่อกอดนางแน่นและใช้กำลังมาก เสี่ยวหยาดิ้นรนเพื่อหายใจและยังใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมดของนางเพื่อหนีออกมาจากอ้อมกอดนั้น อย่างไรก็ตามเหยาซื่อล้มลง
กับพื้นและมองเสี่ยวหยาด้วยความตกใจ ทันใดนั้นนางก็กล่าวว่า “เจ้าไม่ใช่บุตรสาวของข้า ! เจ้าคือนาง ! นางมางั้นหรือ ? ”เสี่ยวหยากระทืบเท้าของนาง“ท่านแม่อย่าพูดเหลวไหล คนผู้นั้นยังอยู่ในเมืองหลวง ! ”“เจ้าเจ้า ! ” เหยาซื่อชี้ไปที่เสี่ยวหยาและกล่าวเสียงดัง “เจ้ามาภาคใต้แล้วก็เปลี่ยนตัวกับบุตรสาวของข้า เจ้าเป็นคนชั่วร้าย ส่งอาเองของข้ามาให้ข้า ! ”ในด้านนี้มารดาและบุตรสาวก่อให้เกิดความวุ่นวายส่วนเฟิงจินหยวน เขาไม่เคยเห็นการมาถึงของเจ้าเมืองหลานโจว, จื่อหลิงเทียนจื่อหลิงเทียนไม่มาไปเยี่ยมในคืนนั้นได้ยินเสียงดังตามมาด้วยผู้คนตะโกนเสียงดัง “องค์ชายเก้าจู่โจมกูซู ! ”
