ม่มีผู้คนที่มีมุมมองที่ดีขึ้นของโลกปี่เซียะถูกทิ้งไว้ในมิติของนางตลอดเวลาเพราะนางรู้สึกว่าสิ่งของมีค่ามากเกินไป และนางก็กังวลว่ามีใครบางคนอยากได้มันไป
ชีวิตของนางไม่เคยสงบสุข มีคลื่นของการต่อสู้ลูกแล้วลูกเล่าเกิดขึ้นรอบตัวนาง ไม่มีแม้แต่วันเดียวที่จะถือว่าปลอดภัย นางไม่ต้องการให้สิ่งเหล่านี้ตกอยู่ในมือของคนอื่น โชคดีที่นางมีมิตินี้และซ่อนสิ่งนี้ได้เฟิงหยูเองถูปี่เซียะตัวน้อยอย่างไม่รู้จบและมันก็ดูค่อนข้างฉลาดมันค่อนข้างเป็นที่นิยม นางเริ่มคิดถึงเสือขาวตัวน้อยของนาง หากไม่ได้มอบให้แก่พราชายาหยุน และพามาที่มณฑลจี่อันก็จะสามารถช่วยให้นางรู้สึกหายเบื่อหน่าย !ดีมาก! นางยอมรับว่าคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และนั่นเป็นผลมาจากความต้องการแสดงว่านางคิดถึงซวนเทียนหมิง แม้ว่าทั้งสองจะแยกกันอยู่เสมอ พบกันน้อยครั้งนี้ มันคือซวนเทียนหมิงที่จะต่อสู้ด้วยตัวเอง นอกจากนี้ยังมีหมาป่าหิวโหยในองค์ชายแปดที่อยู่ข้างหลังเขาจ้องมองเขาอย่างดุเดือด มันทำให้นางรู้สึกไม่สบายเสมอ ดังนั้นนางจึงตัดสินใจเขียนจดหมายถึงซวนเทียนหมิง เพื่อเน้นว่านางปฏิบัติต่อเรื่องนี้อย่างจริงจัง คราวนี้แม้ว่านางจะไม่สามารถทำอะไรซวนเทียนโมได้ แต่อย่างน้อยนางก็ได้ฉีกหน้ากากของเขาออกไปชั้นหนึ่ง แน่นอนว่านางจะไม่ปล่อยให้เขาลงมือทำอะไรอีก ต่อไปเช้าวันรุ่งขึ้นเฟิงหยูเองเรียกหลี่จู้เข้ามาในคฤหาสน์ขององค์หญิงและถามเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ในภาคใต้ หลี่
