็ต้อนรับ ถึงจะมีปัญหาก็ต้องรอให้เรื่องมีข้อสรุปก่อน แล้วค่อยตัดสิน!”
“เธอพูดแบบนี้โดยไม่แยกแยะอะไรเลย นั่นมันการใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นนะ!”
ถังถานมองอิ๋นซู่เหลียนด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วตำหนิด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
อิ๋นซู่เหลียนตกใจกับคำตำหนิของถังถาน เธอไม่คิดว่าเขาจะโกรธขนาดนี้ เธอมองถังถานด้วยสายตาน้อยใจ “น้าชาย ฉัน…ฉันแค่เป็นห่วงสุขภาพของคุณปู่เองนะคะ”
ถังถานถอนหายใจ เขามองอิ๋นซู่เหลียนแล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงคุณปู่ แต่เธอก็ต้องเชื่อมั่นในความสามารถทางวิชาชีพของหมอหานด้วย! เขาเป็นคนที่พวกเราเชิญมาดูแลคุณปู่ จะไม่มีปัญหาอะไรหรอก”
อิ๋นซู่เหลียนกัดฟัน เธอรู้ว่าตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว สุดท้ายจึงโยนยาทิ้งลงพื้น แล้วเดินจากไปด้วยความโกรธ
หานชิงอวี่มองยาบนพื้นและชื่อที่อยู่บนนั้น
เขาเข้าใจแล้ว และอดรำพึงในใจไม่ได้
ช่างเป็นจริงที่ว่า ทุกบ้านล้วนมีปัญหายากที่จะแก้ไข
“คุณหมอหาน ผมต้องขอโทษด้วยจริง ๆ!”
หลังจากที่อิ๋นซู่เหลียนโกรธจนเดินออกไป ถังถานก็ไม่ได้วิ่งตามไปง้อ แต่กลับหันมาขอโทษหานชิงอวี่ไม่หยุด
การกระทำเช่นนี้ทำให้ถังเจียซวิ๋นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รู้สึกงุนงง แต่เมื่อครู่เขาก็ได้เห็นฝีมือด้านการแพทย์ของหานชิงอวี่มาแล้วเช่นกัน
‘คนแบบนี้ถึงกับทำให้พ่อของเขาประทับใจได้ แสดงว่าเขาต้องไม่ธรรมดาแน่!’
“ไม่เป็นไรครับ อย่าคิดมากเลย” หานชิงอวี่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เขาพูดด้วยรอยยิ้มก่อ
