บสิ่งที่ท ำให้เฟิงหยูเองเห็นด้วย ส ำหรับเขำแล้วมันไม่ส ำคัญ เขำแค่อยำกเป็นอิสระจำกสภำพแวดล้อมและ
บรรยำกำศที่น่ำรังเกียจ เขำแค่อยำกจะอยู่ในสถำนที่แห่งนี้เพื่อดูว่ำอะไรจะเกิดขึ้นกับมณฑลจี่อันซึ่งตระกูลเต็งปกครองมำหลำยร้อยปีภำยใต้กำรบริหำรจัดกำรของเด็กสำวที่เขำหวังไว้ทุกครั้งที่เขำเห็นเฟิงหยูเองซวนเทียนเฟิงจะนึกถึงวันที่เขำยืนอยู่ข้ำงหลังบ้ำนในชำนเมืองกับนำง หญิงสำวชี้ไปที่ภูเขำและพูดถึงแผนกำรของนำงในกำรปรับปรุงดินแดนรกร้ำงและปลูกพืชสมุนไพรนำงพูดถึงที่อยู่อำศัยที่นำงสร้ำงขึ้นมำให้กับพลเมืองที่อยู่ใกล้เคียงเขำสำมำรถจดจ ำสีหน้ำที่บ่งบอกถึงควำมสุขของเฟิงหยูเองเมื่อพูดถึงสิ่งเหล่ำนั้น และเขำยังสำมำรถจดจ ำพลเมืองในเมืองหลวงที่ร ำลึกถึงร้ำนห้องโถงสมุนไพรก่อนที่เขำจะมำที่หยูโจวเพื่อประโยชน์ในกำรมำที่มณฑลจี่อันเพื่อเป็นอำจำรย์ เขำได้สละสิทธิ์ในกำรบังคับบัญชำกองก ำลัง ทิ้งศักดิ์ศรีของเขำไว้ เขำคุกเข่ำและวิงวอนต่อหน้ำเสด็จพ่อเป็นเวลำหนึ่งวันหนึ่งคืน ในที่สุดเสด็จพ่อของเขำก็ยินยอม แล้วเขำก็รีบมำอย่ำงอดทน เขำรู้สึกดีใจนี่คือชีวิตที่เขำใฝ่ฝัน ชีวิตที่เรียบง่ำยมำกในกำรสอนผู้คนทหำร30,000 นำยจำกกองทัพภำคตะวันออกเฉียงเหนือรีบเข้ำสู่มณฑลจี่อัน หำกไม่มีกองทัพส่วนตัว มณฑลจี่อันก็เหมือนเสือที่ไม่มีฟัน ทุกคนในตระกูลเต็งถูกจับโดยไม่จ ำเป็นต้องใช้ควำมพยำยำมใดๆ เต็งปิงฟื้นคืนสติได้แล้ว แม้กระนั้นเขำก็เกือบจะต
