งผมยังรักษาไม่ได้ แต่กลับจะให้เด็กนี่นี่มารักษา? คิดจะมาล้อเล่นกับพวกเรารึไง!”
ถังเจียซวิน ลูกชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถังถานพูดจิกกัดขึ้นอย่างอดไม่ไหว ก่อนที่พ่อของเขาจะทันได้เอ่ยปาก
หานชิงอวี่ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดเหล่านั้น
สถานการณ์แบบนี้ เขาเจอมาบ่อยครั้ง
ผู้คนมากมายมักคิดว่าคนที่มีความสามารถจะต้องมีประสบการณ์และวัยวุฒิที่สอดคล้องกัน
ในขณะที่อายุของเขาดูราวกับเป็นเพียงรุ่นน้อง
ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็ยากที่จะทำให้คนอื่นยอมรับ
“คุณหานชิงอวี่ใช่ไหม? ไปดูอาการคุณำ่อกับผมก่อนก็แล้วกัน”
ถังถาน แม้จะยังคงเคลือบแคลงในใจไม่ต่างจากลูกชาย แต่เขาก็ยังคงให้เกียรติหานชิงอวี่และไม่พูดจาดูถูกออกไป
เพราะอย่างไรเสีย หานชิงอวี่ก็เป็นคนที่หลานสาวของเขาแนะนำมา
และเขายังมาให้บริการถึงที่อีกด้วย
ถ้าไล่เขาออกไปแล้วข่าวลือแพร่ออกไป คนอื่นจะหัวเราะเยาะเอาได้ว่าตระกูลถังไม่มีมารยาท
“ตกลง”
หานชิงอวี่ตอบรับเพียงสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ไม่สามารถจับอารมณ์ใด ๆ ได้จากน้ำเสียงของเขา
สิ่งนี้ทำให้ถังถานมองเขาด้วยความชื่นชม
ส่วนถังเจียซวินที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับเดินตามขึ้นไปด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม
หานชิงอวี่เดินตามถังถานไปยังห้องพักที่กว้างขวางและสว่างไสว ภายในห้องมีเตียงขนาดใหญ่และเฟอร์นิเจอร์ที่ดูหรูหรา
บนเตียงมีชายชราผมหงอกนอนอยู่ ใบหน้าของเขาซีดเซียวและดูอ่อนแออย่างมาก
“นี่คือพ่อของผม คุณหมอหานช่วยดูอาการให้ทีนะครับ”
