ุบสิ่งต่ำง ๆ และท ำร้ำยผู้คนเมื่อเข้ำมำในเมือง แต่เนื่องจำกเป็นตอนกลำงคืนจึงไม่มีคนอยู่ข้ำงนอก แม้ว่ำพวกเขำต้องกำรที่จะตีผู้คนก็ไม่มีผู้คนให้ตี และไม่มีใครให้ต่อย ฮันกังก็สั่งให้ทุกคน “รักษำควำมแข็งแกร่งของพวกเจ้ำเพื่อต่อสู้กับองค์หญิงจี่อันอย่ำงเต็มประสิทธิภำพ”ในที่สุดทั้งสองฝ่ำยได้พบกันที่ถนนของเมืองหยูโจวเมื่อเทียบกับทหำรนับพันคนของตระกูลเต็งคนไม่กี่คนของเฟิงหยูเองดูน่ำสงสำรมำก แม้ว่ำจะมีกองก ำลังเสริมทหำร 500 นำยของหยูโจว แต่ก็ยังไม่เพียงพอ ในทันใดที่ฮันกังเห็นกองก ำลังของเฟิงหยูเอง เขำอดไม่ได้ที่จะหัวเรำะออกมำ เมื่อชี้นิ้วไปที่ด้ำนข้ำงของเฟิงหยูเองแล้วหัวเรำะ “องค์หญิงจี่อัน ท่ำนเตรียมทหำรให้มำเผชิญหน้ำกับข้ำจริง ๆ งั้นหรือ ? ฮ่ำๆๆๆ ! ท่ำนเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกใบนี้ แค่คนกลุ่มเล็ก ๆ ของท่ำนยังไม่พอที่จะเติมรอยแตกระหว่ำงฟันของเรำ เด็กผู้หญิงที่ไม่มีประสบกำรณ์ปำกก็ยังไม่สิ้นกลิ่นน ้ำนม รีบกลับไปที่เมืองหลวงเร็ว อย่ำเป็นยืนอุจำดตำที่นี่ให้เสียหน้ำ ! ”ค ำพูดที่หยำบคำยเหล่ำนี้ถูกกล่ำวโดยไม่มีกำรกลั่นกรองใดๆเนื่องจำกสิ่งที่กล่ำวมำนั้นน่ำเกลียดมำก อย่ำงไรก็ตำมเฟิงหยูเองไม่โกรธเพรำะนำงรู้ว่ำฝ่ำยตรงข้ำมพูดสิ่งนี้ เขำจะต้องจ่ำยค่ำตอบแทนนอกจำกนี้ค่ำตอบแทนนี้จะไม่ผ่อนปรน มันจะต้องจ่ำยทันที
พอหลังจำกที่ฮันกังหยุดพูดทันใดนั้นเลือดก็ปรำกฏออกมำจำกปำกที่ยังไม่ได้
